Recensie: William Boyd – Solo

William Boyd Solo

James Bond kennen de meeste lezers vooral van de films, maar voor de films waren er de zeer succesvolle romans van Ian Fleming. Vanaf 1953 verscheen er elk jaar een roman over ’s werelds beroemdste geheim agent. Zelfs postuum verschenen er nog 2 boeken, daarna was de koek op. In opdracht van de Fleming Estate is sinds die tijd aan meerdere schrijvers gevraagd om de literaire James Bond voort te laten leven, maar geen van hen slaagde daar goed in. Tot nu dan, want schrijver William Boyd lijkt de James Bond van Ian Fleming perfect aan te voelen en blaast de serie eindelijk nieuw leven in.

Klassieke elementen

In Solo verschijnt een Bond ten tonele die een grote voorliefde voor drank, sigaretten, eten en vooral vrouwen heeft. Veel tijd om hier van te genieten heeft hij echter niet, want hij moet op missie naar Afrika. Daar dreigt een onafhankelijkheidsoorlog uit de hand te lopen. In het fictieve land Zanzarim aangekomen ontrollen zich vanzelf alle klassieke Bond-elementen: mysterieuze dames, een intrigerende bad guy met een sadistisch hulpje en een flink aantal plotwendingen. De missie loopt zowel goed als slecht af (we verklappen hier even niets) waardoor James Bond zich in het tweede deel genoodzaakt voelt om in Washington de hele zaak tot een bevredigend einde te brengen. Daar volgen al snel nog veel meet plotwendingen.

Wie Solo leest met in zijn hoofd een moderne Bond-film komt bedrogen uit, William Boyd houdt stevig de stijl van Ian Fleming vast met als gevolg dat het boek niet als een moderne thriller overkomt. Wie daar doorheen kan prikken of de boeken van Ian Fleming goed kent zal met volle teugen genieten van de terugkeer van de literaire James Bond. Zeker als op de laatste bladzijden van het boek blijkt dat wellicht bepaalde doodgewaande figuren uit de roman toch nog in leven zijn. Hopelijk gaat het William Boyd lukken om ook ieder jaar met een nieuw verhaal te komen.

Marco Démoet

Volg Mixed Grill op social media