Recensie: Warp 20

warp

Het Warp-label bestaat 20 jaar, en dat mogen we weten. Het Engelse label, in 1989 opgericht door Steve Beckett en de inmiddels overleden Rob Mitchell, in samenwerking met producer Robert Gordon, stond en staat vooral bekend om het uitbrengen van vernieuwende muziek – denk aan Aphex Twin, Squarepusher, Jamie Lidell en Autechre. Deze muzikale vernieuwing varieert van zacht-kabbelende ambient tot indie-rock met een knipoog tot onnavolgbaar overstuurde computer-beats. Om dit jubileum te vieren, bracht het label twee dubbel-albums uit: Chosen en Recreated.

De verzamelaar Chosen is op een bijzondere manier ontstaan. De eerste CD is samengesteld op basis van een online-verkiezing op een speciaal hiervoor ingerichte website, waar mensen niet alleen hun stem konden uitbrengen, maar ook hun eigen anekdote voor het desbetreffende muziekstuk toevoegen. De beste anekdotes worden op een poster meegeleverd bij het album. Gevolg van deze werkwijze is dat de eerste CD vooral is gevuld met de meer toegankelijke “hits” van Warp, met daarin een Windowlicker van Aphex Twin, Atlas van Battles en Eyen van Plaid. Wat ook opvalt, is dat het merendeel van het werk op deze eerste CD (uitspatting Gantz Graf van Autechre daargelaten) vooral luistermuziek is – meer geschikt voor de goeie stoel dan de dansvloer of de verlaten fabriekshal. Echte fans hebben alles al dat op deze schijf staat; voor luisteraars onbekend met Warp is het een goed begin, zonder direct al te veel af te schrikken, iets waar het label door de jaren heen bijzonder goed in was (denk alleen maar aan Chris Cunningham’s briljante video van Come to Daddy van Aphex Twin , die gek genoeg de lijst niet heeft gehaald).

CD 2 van Chosen is samengesteld door Steve Beckett zelf, en duikt dan ook wat dieper in de back catalog van het label. Beckett heeft zich duidelijk niet door hitlijsten laten leiden. Bij het luisteren wordt snel duidelijk dat zijn voorkeur meer ligt bij soundscapes en dubreggae-achtige artiesten (Boards of Canada, Grizzly Bear, Flying Lotus), maar dat de math-rock van Battles ook bij de grote baas in de smaak valt. Waar CD 1 nog wat voorzichtigjes afgetast kan worden, is het bij CD 2 moeilijker om op de vlakte te blijven qua mening. Daardoor is CD 2 dan ook meer geslaagd in vertegenwoordigen waar Warp voor staat: wars van conventies de grenzen van de moderne muziek opzoeken, en daar tegelijkertijd een groot publiek mee bereiken.

Binnenstebuiten

De dubbelaar Recreated is volledig gevuld met covers van Warp-werk. Artiesten als Maxïmo Park, Jimi Tenor en Bibio coveren werk van onder meer LFO, Broadcast en Wild Planet. De resultaten zijn veelal verfrissend – niet vreemd gezien de natuurlijke neiging van veel van de artiesten om muziek binnenstebuiten te keren. Jamie Lidells Little Bit More wordt in de remake moddervette dubreggae met bubbelende baslijnen, Vordhosbn van Aphex Twin wordt in handen van Leila een keurige piano-ballade, terwijl Bibio van Kaini Industry, het 59 seconden durende geluidsexperiment van Boards of Canada een pastische van gitaren vol met echo maakt, Jamie Lidell klinkt haast als Elliott Smith, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het geheel klinkt desalniettemin coherent en luistert gek genoeg weg.

Een goede cover laat de luisteraar iets horen dat in het origineel ontbrak of onderbelicht was. Deze dubbel-CD slaagt daar glansrijk in, waardoor hij, ondanks het ontbreken van mainstream werk, eigenlijk de betere van de twee compilaties is.

Volg Mixed Grill op social media