Recensie: Triangle

trangle

Heb je Avatar al een paar keer gezien en wil je even heel iets anders? Dan biedt Triangle (regie & scenario: Christopher Smith) een verfrissend alternatief. Een doordenkertje van een horror/thriller, strak verteld, vakkundig uitgevoerd en eentje die je lang bijblijft nadat de eindcredits zijn uitgerold.

De opzet is simpel; serveerster en alleenstaande moeder Jess (Melissa George) gaat een dagje zeilen met een groep vrienden. Onderweg belanden ze in een hevige storm en als vlak daarna een enorm cruiseschip opdoemt, stappen Jess en haar vrienden genoodzaakt aan boord. Maar waar is iedereen? Het schip blijkt leeg en Jess krijgt een raar voorgevoel…. Wat een simpel uitstapje had moeten zijn, verandert al snel in een nachtmerrie die je zelfs je ergste vijand niet toewenst.

Veel meer over de plot vertellen zou te veel weggeven en daarom is het beter dat je als kijker zo onwetend mogelijk aan boord gaat (tip: vermijd de trailer). Vanaf het moment dat het groepje vrienden op het verlaten cruiseschip belandt, neemt de plot steeds kronkelende, onverwachtse wendingen. Het casten van relatief onbekende acteurs is een goede zet geweest van regisseur Smith (wie overigens Neêrland’s eigen Carice van Houten heeft gecast in zijn volgende film Black Death). Juist door hun anonimiteit sta je als kijker dichterbij de gebeurtenissen en vaar je mee in de claustrofobie van het enorme, lege schip.

Verhitte discussies

Triangle zuigt je mee in een puzzel waarvan de ontbrekende stukjes je gaandeweg worden aangereikt, maar waarvan je dan nog steeds niet weet of ze wel zullen passen. En dat doet er uiteindelijk ook niet toe. De strakke, daadkrachtige regie en het boeiende verteltempo zorgen ervoor dat de film op volle kracht haar ontknoping nadert. Dit is dan ook een film die zich uitstekend leent voor meerdere malen kijken en verhitte discussies na afloop.

Wil je een film waar je je tanden in kunt zetten, stort je dan met Triangle in het diepe.
Of je het daarna even makkelijk uit je hoofd kan zetten, is een ander verhaal.

Leah van Tooren