Recensie: Tom McRae – The Alphabet of Hurricanes

Tom_McRae_-_The_Alphabet_of_Hurricanes_artwork

Sommige artiesten begaan de doodzonde om ineens een geweldige plaat uit te brengen, en dat niveau daarna niet meer (of niet meer iedere keer) te behalen. Zo begint nog steeds vrijwel elke recensie van de nieuwe Pearl Jam met “het is weer geen Ten, maar”. Tom McRae, de Engelse singer-songwriter heeft in zekere zin ook last van dit fenomeen: elke plaat heeft het moeilijk om de vergelijking met het geweldige Just Like Blood uit 2003 te weerstaan. Deze week komt zijn nieuwste CD uit, genaamd The Alphabet of Hurricanes.

McRae is gezegend met een stem die makkelijk in het gehoor ligt, mits hij het volume zowel vocaal als muzikaal beperkt houdt. Opener Still Love You is hem dan ook op het lijf geschreven, met een oude kroegpiano, ukelele en zachtjes tokkelende gitaar in Griekse stijl. De oosters walsende klarinet-klanken van het instrumentale A is For zijn daarna weer een “wake up call” naar het akoestische Won’t Lie… En zo gaat het een paar keer door op de plaat: rustiger werk met een enkele luidere uitschieter (Me & Stetson bijvoorbeeld).

Troubadour

De eerste single, het prachtige Out of the Walls, doet zo wel qua geluid als qua begeleiding in eerste instantie akelig veel aan Radiohead’s Karma Police denken, maar McRae’s stem neemt het nummer toch de andere kant op. Waar Yorke een meester is in het overbrengen van ongemak, is McRae meer de troubadour die boven alles mooie liedjes wil maken, in de trant van bijvoorbeeld Damien Rice. Tekstueel voert de melancholie de boventoon, alhoewel hij zichzelf niet altijd even serieus wil nemen (“Sometime rain is just rain…”, geeft hij toe in Can’t Find You).

Als het doel van deze plaat was om mooie liedjes te maken, dan is Tom McRae daar zeker in geslaagd. The Alphabet of Hurricanes is een prachtig rustpuntje geworden om te gebruiken als tegengif tegen al het rammelende indie-geweld. En hoe verhoudt het zich met Just Like Blood? Tja, de reacties op Last.FM zijn verdeeld. Laten we het houden op “de tijd zal het leren”.