Recensie: Thief

still uit de game Thief

Een game-serie die al sinds de jaren 90 bestaat krijgt een reboot. Het ontwikkelproces van Thief is niet bepaald makkelijk verlopen. Zo zijn er meerdere developers uiteindelijk mee aan de haal gegaan, voordat het eindproduct tot stand kwam. Is deze zevensprong te merken tijdens het spelen?

Occulte mengelmoes

Net als in voorgaande delen kruip je in de huid van dief Garrett. Een man die zijn vak erg goed doet en hij mag dan ook gezien worden als een ware meester. Tijdens de openingsmissie gaat het flink mis waarna hij en zijn voormalig leerling op een vreemd ritueel stuitten. Garrett raakt hierbij bewusteloos, terwijl de jongedame het land der levende lijkt te hebben verlaten. De meesterdief komt een jaar later weer bij bewustzijn, om er vervolgens achter te komen dat de stad – genaamd The City – getroffen is door een mysterieuze ziekte genaamd The Gloom. Het duurt niet lang, of hij krijgt weer missies aangeboden door zijn baas Basso om vervolgens verwikkeld te raken in een occult verhaal waar de beginmissie alles mee te maken heeft….geloof ik. Het verhaal van Thief is namelijk overdreven verwarrend en lastig te volgen.

Als voorbeeld: het hele gegeven dat Garrett een jaar knock-out heeft gelegen moet je echt zien op te pakken door te luisteren naar personages in de game. De eerste keer dat ik de game speelde is mij dat namelijk geheel ontgaan en dat terwijl ik iemand ben die altijd erg het verhaal volgt. De missies voelen soms alsof ze niet bij elkaar horen. Zo is er een missie die – wat mij betreft – totaal niet in de game hoort te zitten. De middeleeuwse straatjes worden opeens vervangen door een tehuis dat er iets te modern uitziet, maar daar blijft het niet bij. De totale sfeer achter de game lijkt te veranderen naar een heuse horrorgame. Het occulte en magie speelt al een belangrijk rol in de game, maar dit was wel erg overdreven en ongepast. Hier schijnt dan ook erg door dat er meer dan één ontwikkelaar aan de slag is gegaan met de Thief-reboot.

Gameplay

In de opening ren je heel stoer over al free-runnend over een dak en dit gaf mij een goede hoop met hoe je door de stad kon rond bewegen. Een game als Mirrors Edge staat erg hoog bij mij in het vaandel. Jammer genoeg is dit niet het geval. Garrett kan zich makkelijk rond manoeuvreren en klimmen langs wanden, maar episch zoals in de opening wordt het gewoonweg niet meer.

Een ware meesterdief kan het niet alleen maar hebben van zijn eigen voeten en handen, hij heeft gadgets nodig. Garrett heeft er hier een flink aantal van die ook weer geüpgraded kunnen worden. De gadgets zijn vooral erg handig om zijn omgeving te beïnvloeden. Zo heeft hij bijvoorbeeld waterpijlen waarmee hij vuren kan doven – de schaduw is tenslotte de beste vriend van een dief – of touwpijlen waardoor je nieuwe plekken kan bereiken. Naast aanvallende voorwerpen heeft hij er ook een aantal bij zich die hem makkelijker door de levels heen kan leiden. Al met al een handig systeem, want je bepaald zelf welke gadgets je koopt waardoor jij je eigen pad door een level kan maken.

grijpgrage handen

Iedere missie kan namelijk op verschillende manieren aangepakt worden. Betreed jij via het riool het gebouw, ga je via het dak, of ga je vol de aanval in en door de voordeur heen? Dat laatste is totaal niet aan te raden, want het gevechtssysteem van Thief werkt niet goed mee. Garrett is gewapend met een knuppel en that’s it. Het beste kan je dan ook ongezien blijven en je vijanden stilletjes neerhalen, of compleet vermijden. Door het stealth-systeem en de mogelijkheid om meerdere wegen te kiezen moet dit ook zeker lukken. De ster van dit sluipen, is toch wel de ‘swoop’. Met een druk op de knop suist Garrett een aantal meter naar voren, waardoor het makkelijk is om van schaduw naar schaduw te gloppen zonder opgemerkt te worden. Geen enkel moment voelt deze ability als valsspelen en ik gebruikte hem dan maar wat graag.

The City

Tussen de missies door kan de stad verkend worden naar eigen wens. Hier kan je bij verschillende huizen inbreken om deze te plunderen en jouw bankrekening aan te spekken. Mocht je verdwaald raken in The City heb je nog altijd een kaart bij de hand waarmee je kan proberen je weg te vinden. Hierbij is proberen het magische woord, want uit deze ingame kaart die bestaat uit zwarte of grijze blokken wordt je vaak niet veel wijzer. Bij toeval kwam ik dan ook een personage tegen waar ik mijn inventaris bij kon vullen en mijn huidige voorwerpen kon upgraden. Het is makkelijk om langs dit soort handige karakters heen te lopen en dat is niet erg handig.

still uit de game Thief

Naast de hoofdmissie, heeft Basso meerdere sidequests voor je die je kunt uitvoeren voor wat extra geld. Zoals je verwacht van een game genaamd Thief moet er in deze extra missies ook flink gejat worden, het liefst zo stilletjes mogelijk natuurlijk. Ze wisselen het zwaar verwarrende verhaal af en zo nu en dan een sidequest tussendoor doen, zorgt ervoor dat je de credits waarschijnlijk over het scherm gaat zien rollen.

Als de Thief reboot één ding wel heeft, is het sfeer. The City is één grote mix van Gotische en middeleeuwse architectuur waar een laagje steampunk overheen is gesmeerd. Alles voelt donker en smerig aan en het is een plek waar je niet snel gevonden zou willen worden. Een aantal jaar geleden deed de game Dishonored precies hetzelfde en voor mij persoonlijk deed die game het ook een stuk beter. Thief ziet er op grafisch gebied goed uit en met name licht- en schaduweffecten komen erg goed uit de verf.

Conclusie

Hoe erg ik ook houd van stealth games, wist deze het voor mij gewoon niet te doen. Thief is jammer genoeg niet de reboot die het moet zijn. De formule die is gebruikt voelt aan als die van Dishonored, maar dan een veel lichtere versie hiervan. Het is overduidelijk dat er meerdere developers aan hebben gewerkt, want het voelt op sommige momenten als een totaal andere game.

Thief is nu verkrijgbaar voor de Xbox 360, PlayStation 3, PC, Xbox One en PlayStation 4.
Voor deze recensie is de PlayStation 4-versie gebruikt

Marc de Haas

Volg Mixed Grill op social media