Recensie: Them Crooked Vultures in de Melkweg

tcv

Na de bijna drie uur durende rij van de dag tevoren was het op 19 augustus zover: het afgelopen zondag met cryptische cijfers (8436 2766533 88588737 – check je telefoon) aangekondigde, “geheime” optreden van Them Crooked Vultures in de Melkweg.

Op een van de warmste dagen van deze zomer was de Max-zaal gevuld met muziekfans die twee dingen gemeen hadden: iedereen droeg verplicht een polsbandje met opnieuw een reeks cijfers (de lengte- en breedtegraad van de Melkweg – volgens Google Maps zaten ze er iets naast en had de band eigenlijk bij de studentenvereniging op de hoek moeten spelen) …en de aanwezigen hadden nog nauwelijks een noot van de groep gehoord. Maar klinkende namen als Dave Grohl (Nirvana, Foo Fighters), Josh Homme (Queens Of The Stone Age) en John Paul Jones (Led Zeppelin) in combinatie met een reteslimme marketingtruc waren genoeg om 1500 man naar het concert te lokken.

Keurig stipt om negen uur betraden de mannen onder luid gejoel en applaus het podium: een waar heldenonthaal… en dus nog steeds geen noot gespeeld. Zes minuten later hadden ze de torenhoge verwachtingen al volledig ingelost en de hype waargemaakt; zodra de oerbrute riff van ‘Nobody Loves Me And Neither Do I’ (waarvan als enige 14 seconden online stonden) werd ingezet was duidelijk dat hier een band aan het werk was die volledig op elkaar zijn ingespeeld en over zeer sterk materiaal beschikken.

Kolkende massa

Dat niemand de nummers kende bleek totaal geen probleem: de riffs waren zo catchy en moddervet en de bas en de backbeat zo strak dat binnen een half uur het publiek voor het podium was veranderd in een kolkende massa. En alles, elke puike drumroffel en elk flitsend gitaarloopje, werd luid beklapt en bejubeld. Grohl, Homme en Jones genoten duidelijk met volle teugen en grijnsden elkaar meermaals vrolijk toe, zich zo nu en dan in een kringetje verzamelend rond de drumkit (slaggitarist Alain Johannes bleef op gepaste afstand).

Josh Homme is een geboren frontman: hij maakte grapjes, versierde meisjes op de eerste rij met flesjes water en was zichtbaar in zijn nopjes. Nadat de zaal al flink op temperatuur was, gooide de groep het opeens over een heel andere boeg: Jones haalde een heuse ‘keytar’ tevoorschijn, Grohl nam even een pauze van zijn losgeslagen drumwerk om een rustig beatje mee te tikken en Homme zong, als ware hij de hipste loungezanger die je ooit gezien hebt, heupwiegend een zalvend deuntje.

Spannende combinatie

Maar daarna ging er weer vol de beuk in, en werd er zelfs een lang uitgesponnen, bijna jazzachtige jam uit de kast getrokken, die op spectaculaire wijze tot een hoogtepunt kwam. Jones nam ook meermaals plaats achter een elektrisch piano-orgel, waardoor er een spannende combinatie ontstond van ‘60s psychedelia en spijkerharde moderne rock. Een vleugje boogierock hier, een (thrash)metal-riffje daar, af en toe een stevig robbetje snelle punk… het klonk allemaal even perfect.

Als (als!) de heren aanstaande zaterdag op Lowlands spelen, belooft dat een hoogtepunt van het festival te worden… en op basis van het gespeelde materiaal is hun in oktober te verschijnen plaat ‘Never Deserved The Future’ nu al een van de beste rockalbums van het jaar. De nummers zijn een perfecte combinatie van de ‘swagger’ van QOTSA en de catchy hitgevoeligheid van het beste werk van Grohl.

Dit is een rockshow!

En toen na een uur een bevallige, hooggehakte dame een stagedive waagde en met uitgestrekt been als een 50’s pin-up over het publiek werd gedragen, trok Homme even goedkeurend zijn wenkbrauw op… en je wist ‘t: dit is een rockshow! Nog twintig minuten later werd het optreden stijlvol afgesloten toen Jones opnieuw achter zijn piano kroop en badend in paars licht een subtiel riedeltje wegpingelde. En met een laatste hoge noot kwam de avond ten einde. De mannen staken in triomf hun armen in de lucht en zwaaiden naar de uitzinnige, wild applaudiserende menigte.

Er ontstonden nog even wat Michael Jackson-esque taferelen toen een aantal jongens het podium opsprongen om Grohl de hand te schudden en Homme innig te omhelzen. En als je daarna de zaal rondkeek, zag je alleen maar gelukzalige, bijna postcoïtale glimlachen, die allemaal hetzelfde zeiden: dit was goed… heel erg goed.

Volg Mixed Grill op social media