Recensie: The Rifles – Freedom Run

The Rifles

Freedom Run is de naam van het derde studio album van The Rifles. De band geeft zelf aan op dit album niet te willen voortborduren op het succes van de voorgaande twee albums, ze willen niet de geschiedenis in gaan als een van de vele bands die iedere keer hetzelfde trucje flikken. Op dit album heeft het vijftal gezocht naar de drijvende en verenigende kracht binnen de band, dit in combinatie met de opgedane ervaring en volwassen worden van de leden heeft dit naar eigen zeggen geleid tot een album wat bruist van de energie en zelfvertrouwen.

Al aan het begin van het album is het duidelijk dat de band inderdaad een andere weg heeft ingeslagen. Bij de eerste klanken is al duidelijk dat het veel gepolijster, helder en netter afgewerkt klinkt dan voorgaande albums. De zang is veel nadrukkelijker aanwezig en een stuk zeurderiger en instrumentaal is het allemaal wat braver.

Positieve uitzonderingen

Het gros van de nummers vind ik dan ook niet speciaal of zelfs helemaal niet speciaal. Vijf van de dertien nummers zijn voor mij positieve uitzonderingen. ‘Long Walk Back‘ zit een leuk pianoriedeltje onder wat aanstekelijk werkt en het doet bovendien nog een beetje zomers aan. Het nummer ‘Tangled Up In Love‘ begint met gelikt vioolspel maar luistert makkelijk weg, het klinkt als een soundtrack voor een ‘feel good film’ en zo moet het ook geluisterd worden. Niet te veel denken, gewoon even een momentje ‘feel good’. Nummer vijf is de vreemde eend in de bijt, het nummer genaamd ‘Eveline’ is akoestisch en doet me denken aan Simon and Garfunkel. Van de rest van de cd vind ik alleen nummer negen en tien nog leuk. De rest van het album kan me niet echt pakken.

The Rifles zijn inderdaad een andere weg ingeslagen maar of al de fans daar blij mee zijn is de vraag. Met uitzondering van een paar tracks is het album veel van hetzelfde. De zang klinkt zeurderig en wanneer er geen tempo in het nummer zit gaat dit vervelen.

Ik vind het af en toe klinken als The Raveonettes en ook daarvan kan ik niet teveel achter elkaar luisteren. Ondanks dat ik het dapper vind van The Rifles dat ze een andere weg inslaan raken ze mij hier kwijt maar wie weet vinden ze nieuwe fans op deze weg.

Hein de Rooi