Recensie: The Low Anthem in Paradiso

jacco's band van het jaar

Met drie posts binnen een paar dagen over dezelfde band moet er wel iets aan de hand zijn. Normaal proberen we zo divers mogelijk te zijn met onze onderwerpkeuze, maar The Low Anthem heeft ons te pakken. Gisteren wisten ze in Paradiso met een korte, maar indrukwekkende set te overtuigen. Deze band gaat het de komende maanden nog heel ver schoppen.

Het programma van de avond bestond uit een zeer divers aanbod van bands die getekend zijn door indielabel Bella Union. Deze begon goed op gang te komen met een intens optreden van Abe Vigoda. Vooral de ritmesectie wist door hun tegendraadse gebeuk de zaal voor zich te winnen. Net als bij festivals als London Calling was het deze avond dat bands om beurten in de grote en kleine zaal speelden. Na Abe Vigoda in de kleine zaal, ging iedereen naar beneden voor Ohbijou, dat niet helemaal uit de verf kwam, maar waarvan je wel kon zien dat de band potentie heeft.

Daarna was het moment van de avond: terwijl bijna iedereen zich weer naar boven spoedde voor The Mae Shi, betraden drie muzikanten het podium van de zaal. Het waren de bandleden van The Low Anthem. Aangezien er zich maar 15 mensen in de grote zaal van Paradiso bevonden, besloot men een uitgebreide soundcheck te doen.

Daar viel meteen op hoe goed de muzikanten waren. Op een bijna achteloze manier oefende het drietal even een driestemmig zangpartijtje om zo de microfoons te testen. Het publiek dat stond te kijken en luisteren raakte meteen in verwarring. Moet je nu applaudisseren tijdens een soundcheck? Wat voor de band wat losse oefeningen leek, was voor de toeschouwers iets magisch moois.

Toen even later het werkelijke optreden van start ging, maakte The Low Anthem de verwachtingen helemaal waar. Moeiteloos laveerde de band langs grenzen van genres en vermengden jazz met blues, folk met klassiek. Af en toe sprong een van de muzikanten uit de band, zoals tijdens een briljante solo op de contrabas, maar de mooiste momenten waren toch als men samen speelde.

Prachtige driestemmige zang, een klarinet die de zanglijn volgt, dat is The Low Anthem op zijn best. Het feit dat maar weinigen in de zaal de band echt kenden, maar dat men toch in stilte luisterde is hierbij veelzeggend. Het Nederlandse publiek heeft immers de nare reputatie om door alles wat men niet kent heen te praten. Alleen bands van hele grote klasse kunnen dat blijkbaar doorbreken.

Volg Mixed Grill op social media