Recensie: The Low Anthem in De Duif

the low anthem

Ergens verscholen aan een gracht, tegenover de houten Amstelkerk staat De Duif. Van buiten moet je goed kijken om er een kerk in te zien, maar eenmaal binnen is het interieur overweldigend. Als je als band in zo’n setting op mag treden is een eer. Een paar maanden terug speelde The Low Anthem is een vrijwel leeg Paradiso, nu was de zaal zo goed als vol. Muzikaal was het echter wel wat minder dan het vorige concert, waarschijnlijk was men geïntimideerd door de omgeving en leverde dat een iets te ingetogen concert op. Dat neemt niet weg dat het optreden bij vlagen toch erg mooi was.

Wilde The Low Anthem de vorige keer wat meer uit de band springen om te ontaarden in Tom Waits-achtige rammelrock, nu lag de nadruk sterk op rustige folk. De prachtige omgeving maakte gelukkig veel goed. Overigens had de band niet te veel respect voor de omgeving en dat was maar goed ook, want het nummer This Goddamn House (niet echt een titel voor in een kerk), kon zo uitgroeien tot een van de hoogtepunten van de avond.

Het nummer met daarin een hoofdrol voor hoorn en klarinet en de treurige teksten paste in zijn somberheid prachtige bij de afbladderende muurschilderingen rondom het altaar, een magisch moment. Ook de prijsnummers van het album Oh, my God, Charlie Darwin, To Ohio en het titelnummer, deden het erg goed, maar bij andere rustige nummers begon het langzaam maar zeker op te vallen dat zanger/gitarist Ben Knox Miller zijn gitaarspel beperkt is tot maar een paar akkoorden. Als hij wat vaker zijn elektrische gitaar had gepakt had dat minder opgevallen.

Marco Démoet