Recensie: Slow Club – Yeah, So

lees de recensie

De muziek van Slow Club is de perfecte muziek voor lome zomerdagen en dat zonder exotische klanken als reggae of salsa. Hoe ze dat doen? Vooral door de prachtige samenzang van de twee bandleden Charles Watson en Rebbeca Taylor.

Beiden beschikken over een zeer goede stem, waarbij die van hem aan Bright Eyes doet denken en die van haar iets wegheeft van Laura Marling. De muzikale omlijsting bestaat uit folkmuziek in de vorm die momenteel enorm populair is.

Het album opent rustig met When I Go, een, kabbelend liedje over op welke leeftijd te trouwen, daarna gaat het tempo omhoog en is de muziek elektrisch versterkt. Op deze manier wisselen de nummers zich min of meer af in stijlen die respectievelijk iets van kampvuurliedjes of een verloren nummer van Pet Sounds weghebben.

Vooral de liefde

Het moois van Yeah, So is dat de liedjes door hun schijnbare achteloosheid lekker klinken op het eerste gehoor, maar dat er voor de luisteraar die wat meer aandacht schenkt heel veel te ontdekken valt. Allereerst door de scherpe teksten over alledaagse dingen en vooral de liefde, maar ook door de manier waarop de band maar met twee personen de muziek in weet te kleuren.

Hiervoor maken Charles en Rebecca vaak gebruik van onconventionele percussie-instrumenten als flessen en stoelen. Het ietwat rammelende geluid dat dat soms oplevert draagt goed bij aan het gevoel dat de band de muziek achteloos uit de mouw schudt. Hierdoor zal deze zomerse plaat hoogstwaarschijnlijk met gemak de zomer overleven en ook in de herfst of zelfs winter goed klinken.