Recensie: Rox – Memoirs

memoirs

Bij het beluisteren van het album van Rox, komen al snel twee namen van collega-artiesten bovendrijven: Amy Winehouse en Lauryn Hill. Een groot compliment natuurlijk voor de debuutplaat van een jonge zangeres.

Het niveau van de twee eerdergenoemde zangeressen haalt Rox niet op dit album, maar ze weet op behoorlijke wijze het gat te vullen die de twee hebben achtergelaten. De nummers op Memoirs zijn stuk voor stuk goed geschreven en evenzo goed uitgevoerd. Rox heeft een prachtige, veelzijdige stem en weet daarmee de nummer echt naar haar hand te zetten.

Dat komt natuurlijk ook doordat ze alle nummers zelf heeft geschreven (meestal samen met anderen, maar toch). Rox is dus een echte artiest in plaats van iemand die door een gewiekste marketingafdeling van een platenmaatschappij naar voren is geschoven.

Het album is lekker veelzijdig vanwege de diverse arrangementen, waarbij de zomerse reggae van het nummer Rocksteady het eerst blijft hangen. Toch is Rox op haar sterkst in de wat rustigere nummers. In de ballads kan haar stem goed de hoofdrol opeisen en is dan ook goed te horen wat de zangeres allemaal in huis heeft.

De luisteraar moet daarvoor wel geduld hebben, want de beste nummers komen helemaal aan het einde. De laatste track van de cd bestaat uit het nummer Sad Eyes en de hidden track Gallais en is het ultieme bewijs dat Rox de potentie heeft om het stokje van Amy en Lauryn over te nemen. Hopelijk maakt ze die belofte ook snel waar. Tijdens de komende editie van North Sea Jazz mag ze zich gaan bewijzen.

Volg Mixed Grill op social media