Recensie: Paul Smith – Margins

de zanger, niet de ontwerper

Wanneer de frontman (of vrouw) van een band opeens met een soloalbum komt is er iets aan de hand. Bij Paul Smith van Maxïmo Park was dat een verbroken relatie. Dit album was daarvoor een goede therapie.

Een aantal nummers had Paul Smith al een paar jaar liggen omdat hij ze niet goed vond passen tussen de overige nummers van Maxïmo Park, maar toen hij een verbroken relatie van zich af probeerde te schrijven ontstond het idee van een album. Dit album is precies geworden wat je van een soloalbum mag verwachten, muzikaal wijkt het niet te veel,maar wel genoeg af van het geluid van de band terwijl de zang voor een herkenbaar baken zorgt.

Spaarzame begeleiding

Margins is vergeleken met de albums van Maxïmo Park rustiger en ingetogener. De gitaren zijn een stuk minder fel en de synths zijn minder nadrukkelijk aanwezig. Rechtlijnige fans van Maxïmo Park zouden dat makkelijk kunnen bestempelen als saai, maar dat is maar net hoe je tegen zo’n soloavontuur aankijkt. De spaarzame begeleiding in een nummer als While You’re in the Bath zorgt er voor dat je beter naar de tekst gaat luisteren. Teksten waarin Paul Smith de luisteraar veel meer van zichzelf bloot geeft dan hij met zijn band ooit heeft gedaan.

Dit album is verre van briljant, weinig nummers blijven echt hangen, maar toch heeft het iets speciaals. Vooral omdat de sympathieke frontman van een goede band zich zo van een andere kant laat zien. Met Margins heeft Smith schoon schip kunnen maken in zijn privéleven, hopelijk zorgt dat ook voor een zuiverende werking bij Maxïmo Park. Hun laatste album was namelijk behoorlijk zwak en het leek er sterk op dat de band de inspiratie en de drive van de twee eerdere albums kwijt was. Nummer vier is intussen in de maak.