Recensie: Patrick Wolf – The Bachelor

the bachelor

Het verhaal is inmiddels wel bekend: Patrick Wolf zag het na het verlies van een goede vriend allemaal niet zitten en worstelde met de vraag of hij nog wel door moest gaan als muzikant. Echter, is er voor een kunstenaar een betere manier om emoties en frustraties te verwerken dan gewoon aan de slag gaan? Voor The Bachelor gooide Patrick Wolf de muzikale stijlen die hij op zijn drie eerdere albums gebruikte op een hoop en gaf het een donker randje.

In tegenstelling tot zijn vorige album The Magic Position bevat deze plaat niet echt verrassingen. Tenzij je het werk van Patrick Wolf nog niet kent, want dan is dit een goed album om in je in zijn wereld onder te dompelen. Als je goed naar The Bachelor luistert en deze probeert te analyseren, valt vooral op dat er zo vreselijk veel muziekstijlen naadloos gecombineerd worden. Het samenvloeien van strijkers en knisperende electronica heeft wel wat weg van bijvoorbeeld Björk’s Homogenic, maar dan ingezongen door David Bowie.

Patrick Wolf

Een goed voorbeeld hiervan is Damaris, een van de betere nummers op het album. Aan het begin hoor je nog een campy Keltisch fluitje, maar daarna bouwt Patrick Wolf de climax mooi op. “God damn Damaris, I loved you” klinkt het dan onder begeleiding van prachtige strijkers, waarna een koor invalt dat zingt “Rise up”. Zo verwerk je als kunstenaar dus een verlies.

Naast tragische ballads laat Patrick Wolf ook zijn totaal andere kant zien. Nummers als Vulture en Hard Times, toevallig ook de singles van het album, zijn uptempo, dansbaar en catchy. Ondanks al dat moois dat Patrick Wolf uit zijn hoge hoed tovert, vallen de verrassingen op dit album wel tegen. Fans die hadden gehoopt dat de stijgende lijn van zijn eerste drie albums vastgehouden kon worden, zullen gemengde gevoelens hebben. Gelukkig blijft er toch een bovengemiddeld goed album over.

Volg Mixed Grill op social media