Recensie: Mystery Jets – Serotonin

serotonin

Op Serotonin, het derde album van de Mystery Jets, weet de Britse band de sterke punten van de vorige twee albums te combineren tot een knap geheel. Wat vanaf het debuutalbum Making Dens al in de lucht hing, gaan de Mystery Jets nu waarmaken. De band kan met recht de meest interessante Britse band van dit moment worden genoemd.

Een aantal jaar geleden leek bijna elke week wel een leuke Britse band band op te duiken. Maar na 1 of 2 leuke albums is meestal de koek wel op. Bij de Mystery Jets lijkt het echter alsof de band nu pas op gang komt. Het derde album is een optelsom van de twee eerdere albums, waarbij de som meer is dan de delen. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het feit dat Henry Harrison. Dit is de vader van zanger Blaine Harrison. Hij speelde ten tijde van het eerste album in de band, maar trok zich na een tijdje terug. Nu hij weer terug is, hoor je dat meteen in de liedjes (waarvan hij er aan een groot aantal meeschreef). Henry was in de jaren 70 een lokale muzikale held in de progrock-scene in Londen. De invloeden die hij inbrengt geven de nummers net dat beetje extra.

Op het eerste album was die invloed ook aanwezig, maar misschien wel een beetje te veel. Bij album nummer twee (Twentyone) bleek dat de band hele goede, aanstekelijke liedjes kan schrijven. Serotonin brengt dat nu bij elkaar. De nummers op deze plaat hebben dezelfde lichtvoetigheid als die op Twentyone, maar bieden door vreemde inbrengen in de arrangementen extra diepgang. Wat dat betreft kunnen de Mystery Jets misschien wel het Britse antwoord op Arcade Fire worden genoemd.

Tot slot moet nog even de naam van Chris Thomas worden genoemd. Hij produceerde het album en deed dat eerder ook bij Roxy Music, Pulp, Sex Pistols en John Cale (om er maar een paar te noemen). Zijn ervaring was de spreekwoordelijke kers op de taart. Het enige wat de Mystery Jets nu nog moeten doen is proberen een groter publiek te bereiken.

Volg Mixed Grill op social media