Recensie: Moon

moon

Sinds deze week is de film Moon, het regiedebuut van Duncan Jones (de zoon van David Bowie) te koop op dvd. Een goed moment om nog eens stil te staan bij deze zeer bijzondere science-fictionfilm.

Bij het genre science-fiction doemen al snel beelden op van ruimteschepen, buitenaardse wezen en lasers. In Moon komt geen van allen voorbij. Sterker nog: we zien eigenlijk alleen maar de eenzame Sam Bell (Sam Rockwell) die samen met robot GERTY (met de stem van Kevin Spacey) toezicht moet houden op een maanbasis. Hij zit daar namens een multinational die met behulp van grote oogstmachines de stof Helium 3 van de oppervlakte van de maan delft. Dit Helium 3 blijkt op Aarde de oplossing voor het energieprobleem te zijn.

Sam verheugt zich op zijn aanstaande terugkeer naar aarde en zijn gezin. Hij moet nog maar twee weken en dan zit zijn contract van drie jaar op de maan erop. Wat er na deze introductie in het verhaal gebeurd laten we achterwege omdat dit het knappe plot van de film zou verklappen. Het enige wat we nog wel kwijt willen is dat het verhaal spannend en goed in elkaar zit. Mede omdat het nergens ongeloofwaardig of vergezocht is. Moon is daarom niet echt een science-fictionfilm, maar eerder een psychologisch drama in een buitenaardse setting.

Chesney Hawkes

In dat opzicht is de film goed te vergelijken met 2001:A Space Odyssey. Niet in het minste geval door de overeenkomsten tussen de robots GERTY en HAL. Toch is Moon geen kloon van het meesterwerk van Stanley Kubrick. Zo speelt Moon zich ergens in deze tijd af. Het oogsten van delfstoffen op de maan is misschien geen realiteit, maar alle kleine verwijzing naar hedendaagse cultuur en techniek zijn afkomstig uit het verleden. Zo speelt de wekker van Sam iedere ochtend ‘The One and Only’ het hitje van Chesney Hawkes uit 1991 en komt in een andere scene ‘Walking On Sunshine’ van Katarina and the Waves (uit 1985) voorbij. Ook de computerschermen zijn voornamelijke monochroom en wie goed kijkt ziet op sommige schermen regels van de oude computertaal BASIC staan.

Maar wat de film echt tot een topper maakt is niet de setting of het verhaal, maar de ijzersterke hoofdrol van Sam Rockwell. Omdat in vrijwel de gehele film de enige persoon is die te zien is, valt of staat Moon met zijn performance. Deze is echter zo indrukwekkend dat het eigenlijk vreemd te noemen is dat hij bij de recente Oscars niet op zijn minst een nominatie had.

Volg Mixed Grill op social media