Recensie: Mika – Riviera Theater, Chicago, 20 oktober 2009

in chicago

Het is vast moeilijk voor Mika in Amerika. De radio speelt je songs niet (want niet rocky genoeg voor de rock-zenders, niet standaard-poppy genoeg voor de pop-zenders, en eclectische radiostations bestaan alleen in de obscuriteit van het internet), en met je flamboyante podiumpersoonlijkheid en flirts met homoseksualiteit maak je ook niet snel vrienden in de Amerikaanse media.

Het was dan ook verbazingwekkend om gisteravond in een uitverkocht Riviera Theater tussen een gillende (?) menigte terecht te komen. Mika heeft hier duidelijk een aanzienlijke fanbasis, bestaande uit wat jongere fans, en leden van de Chicago gayscene.

Om de eerste groep te kunnen bedienen, werd de show “all ages” gemaakt. Dat betekent nogal wat: gezien de strenge controle op alcoholverkoop aan mensen onder de 21, is het voor concertpodia een extra kopzorg om een show voor alle leeftijden open te gooien. Men moet dan voorin de zaal zich kunnen legitimeren om een polsbandje te krijgen waarvoor men één alcoholische consumptie per keer kan kopen, en er staat per definitie politiecontrole voor de deur om zeker te weten dat de zaal deze polsbandjes ook netjes uitdeeld. Eén slippertje is voor een podium genoeg om de vergunning kwijt te raken. Het is dan ook een zeldzaamheid, en het jongere publiek had zich de gelegenheid niet voorbij laten gaan om dus maar eens te komen kijken. Gevolg: veel ouders met kinderen in de zaal.

Nu is de live-persoonlijkheid van Mika hier ook erg geschikt voor. Waar hij op CD nog wel eens wil klinken als een kruising tussen Scissor Sisters, Robbie Williams en (vooruit) Queen, is vooral het bombastische van die laatste act live eruit gehaald ten gunste van naïeve, soms haast kinderachtige trekjes. Na ijzersterk te openen met Relax (Take It Easy) en Big Girls, die laatste begeleid door vier voluptueuze danseressen in fluorescerende jurkjes, nam Mika (in het dagelijks leven Michael Holbrook Penniman geheten) plaats achter de piano en kondigde aan een mix van zijn beide albums te spelen. Daarna werd echter al gauw duidelijk dat de feest-factor die zijn debuutalbum Life In Cartoon Motion had, een stuk minder aanwezig is op opvolger The Boy Who Knew Too Much.

Blue Man Group

Toen er een stuk of zeven nummers van dat tweede album achter elkaar werden gespeeld met alleen oudgediende Billy Brown als tussenstop, zakte de sfeer ook een beetje in – de tribunes gingen dan ook weer massaal zitten. Die muzikale dip werd op het podium opgevuld met Blue Man Group-achtige verschijningen op de verhoging achter het drumstel en met een stukje cabaret over een theepot, dat de plank nogal missloeg. Pas naar het einde van de set toe (en dan vooral vanaf Love Today) veerde de zaal letterlijk weer op, en single We Are Golden werd met, opnieuw, luid gegil begroet.

Het totaalgevoel bij dit concert is verdeeld: enerzijds is Mika een onmiskenbaar talent en een prima entertainer met een goeie, veelzijdige band. Anderzijds is zijn set en podiumpersoonlijkheid aan de kinderachtige kant, en mist dat kleine scherpe randje dat zijn beste werk op plaat zo goed uitkomt. Op weg naar buiten kwamen wij tot de conclusie dat dit concert de “PG13-versie” van “rated R” Scissor Sisters was, of eigenlijk eerder een kruising tussen Scissor Sisters, Robbie Williams, en K-3. Gevolg van deze braafheid was dat Mika de aandacht niet het hele concert kon vasthouden. Volgende keer maar weer een show voor 21+, in de hoop dat hij zich dan wat minder politiek correct kan laten gaan.

Volg Mixed Grill op social media