Recensie: Life During Wartime

borrel drinken

Een vervolg op een goede film levert in de praktijk maar zelden weer een goede film op. De voorbeelden waarbij dat wel lukte zijn op een hand te tellen. We hadden graag gezien dat Life During Wartime bij dat rijtje zou horen, maar dat is helaas niet gelukt. Slecht is de film absoluut niet, maar vergeleken met zijn voorganger is Life During Wartime wel teleurstellend.

Die voorganger Happiness was briljant vanwege een aantal memorabele hoofdrolspelers en het feit dat de film je deed lachen (heel hard zelfs) om zaken die eigenlijk helemaal niet grappig zijn (pedofilie!). Life During Wartime vertelt het vervolgverhaal van de drie zussen die tien jaar later nog steeds worstelen met min of meer dezelfde problemen. Van deze zussen komt deze keer alleen maar Trish goed uit de verf. Haar man, de pedofiel uit Happiness, zit in de bak en zij begint langzaam weer de draad op te pakken met een nieuwe man. De dialoog tussen Trish en haar dertienjarige zoon na haar eerste date is even memorabel als Happiness, maar dat niveau komt eigenlijk zelden weer terug in de rest van de film.

Waar het precies aan ligt is moeilijk te zeggen. De acteurs doen hun best, het script zit vol goede dialogen en vreemde personages en cameraman Ed Lachman weet dit alles prachtig vast te leggen. Toch ontbreekt net dat ene beetje magie die de film nodig heeft om Happiness te overtreffen of evenaren. Waarschijnlijk is deze film op zijn best als je het oudere werk van regisseur Todd Solondz niet kent en zonder verwachtingen vooraf de film gaat bekijken. Het zou dat best kunnen zijn dat deze zonder de schaduw van de voorganger eigenlijk best heel goed is.

Deze recensie verscheen al eerder op Mixed Grill in een terugblik op het IFFR.