Recensie: K-X-P: K-X-P

k-x-p

Onze noorderburen hebben ons al vaak kennis laten maken met interessante muziekacts in alle mogelijke genres. Van Lindstrøm tot HIM, Scandinavië lijkt van alles voor ons in petto te hebben. Krautrock is een genre wat geen grote rol meer speelt vandaag de dag, maar bij vlagen komen er bands tevoorschijn die Can, Tangerine Dream en Kraftwerk weer actueel maken. K-X-P is er hier één van en debuteert met een gelijknamige plaat waarop de drums en bass het kamp zijn waar de tracks hun tent op slaan en electronica en dance als buren hebben die steevast op de koffie komen.

Timo Kaukolampi staat aan het hoofd van dit Finse trio wat kortgeleden een donkere, maar sfeervolle plaat heeft uitgebracht. De nummers kenmerken zich door drum en bass patronen die worden uitgebreid met electronica en daardoor een dansbaar karakter krijgen. Maar tot pure dance zal het niet komen, want de tracks blijven de marcherende drums braaf volgen tot aan het einde.

Etnische klanken

De openingsplaat, Elephant Man, zet de goede toon voor de rest van K-X-P: terwijl het nummer voortkabbelt bouwen de synthesizers een spanning op die aan het einde weer kalmeert, waardoor de track een gepast en gesloten einde krijgt. Mehu Moments wordt gesierd door etnische klanken en 18 Hours (of Love) zou een zusje kunnen zijn van Goldfrapps Oh La La wat betreft ritme en sfeer. Het is overigens één van de weinige nummers waarin vocalen worden gebruikt.

Labyrinth en Aibal Dub neigen iets meer naar de ambient kant en zijn door hun spacey geluid ideale nummers om achter een computerspel te zetten. De luisteraar krijgt veel ruimte om zijn eigen belevingswereldje te creëeren en dat komt deze platen zeker ten goede.

Diepe synthesizerklanken

Pockets krijgt iets speels over zich heen door het synth-geluid wat doet denken aan poppy electrobands zoals Slagsmålsklubben. De afsluiter van K-X-P, Epilogue, is een goede weerspiegeling van de sfeer van het hele album door duistere en diepe synthesizerklanken en een dromerig, maar hard geluid wat veel aan de electronica van Ladytron doet denken.

Het zou niet juist zijn om te zeggen dat dit een vernieuwende plaat is, maar het is zeker een fijne toevoeging aan de muziekcollectie. De terugkerende ritme- en variatiepatronen maken de nummers heel constant en daardoor is het net alsof ze dat ‘ene extra’ missen om er razend enthousiast van worden. Veel spectaculairs gebeurt er dus niet. Maar op lange roadtrips of treinreizen waarin het landschap aan je voorbij raast en je niet al teveel aan je hoofd hebt, is dit album de ideale soundtrack-kandidaat.

K-X-P: K-X-P is nu te beluisteren op de Luisterpaal.