Recensie: Florence + The Machine, House of Blues, Chicago

florence

The House of Blues is een keten van concertzalen verspreid door de Verenigde Staten, met blues als centraal thema. Dat betekent dat de zaal in Chicago, die er van buiten overigens uitziet als een leeg schildpaddenschild, vol hangt met beelden en andere memorabilia van blues-grootheden. De grote zaal heeft een capaciteit vergelijkbaar met de grote zaal van Paradiso. Wat ontbreekt is enige vorm van authenticiteit – zelfs de retro versiersels zien eruit alsof ze vorige week nog zijn geplaatst. In dit wat kitscherige decor mocht de Engelse groep Florence + The Machine één van hun eerste optredens in de Verenigde Staten doen.

Een voordeel van concerten zien in de VS is het feit dat Engelse bands vaak minder zichtbaar zijn dan in Europa, hetgeen betekent dat grotere acts in relatief kleine zaaltjes te zien zijn. Een van de redenen van die beperkte zichtbaarheid is de strakke afbakening van radiostations – een zender als 3FM of Kink FM is in de VS vrijwel onmogelijk: je hebt rockzenders, popzenders, R&B-zenders, et cetera. Een artiest die in meerder hokjes past, valt vaak tussen wal en schip en is daarom niet op de radio te horen.

Conclusie

Als deze artiesten dan door de VS gaan touren, moeten ze vaak meer hun best doen om een publiek dat nog vrij onbekend is met act en materiaal voor zich te winnen. Dat kan mooie bezielde optredens geven. Om nu alvast een conclusie weg te geven – het optreden van Florence + The Machine gisteravond kon niet bezield, of überhaupt goed genoemd worden. Daarvoor gingen teveel zaken mis.

Na eerdere jubelrecensies voor de Europese tour van de band (in de praktijk eigenlijk de show van frontvrouw Florence Welch met achtergrondmuzikanten), was men vóór vertrek naar de VS duidelijk ingefluisterd dat de muziek en de show in een hokje moet kunnen passen. Het gekozen hokje was popmuziek, waardoor de soul- en punkinvloeden die debuutalbum Lungs zo leuk maken, angstvallig naar de achtergrond werden verdreven. Samen met de muziek overigens – in de mix waren de vocalen zo overheersend dat de gitarist en harpist net zo goed niet hadden kunnen spelen.

Zwarte puntmuts

Die dominante vocalen waren bij de eerste nummers een nadeel, aangezien Welch duidelijk twee of drie songs nodig had om haar stem onder controle te krijgen. De begeleidingsband was degelijk, maar heel voorzichtig, hetgeen stevige nummers als Kiss With a Fist terugbrachten tot slappe popliedjes. Welch, voor de gelegenheid gekleed in zwarte lange jurk en een zwarte puntmuts die haar op een kruising tussen Stevie Nicks en de heks uit The Wizard of Oz deed leken, was duidelijk het meest in haar element in mid-tempo nummers waarin ze vocaal kan uithalen. Dat waren de momenten die tot kippenvel hadden kunnen leiden, ware het niet dat tussen de nummers door Welch braaf door haar (waarschijnlijk door haar platenlabel ingefluisterde) commercieel verantwoorde one-liners heen wandelde.

Dit kan een gevolg zijn van het feit dat de show werd georganiseerd door LiveNation – een organisatie die in de VS werkt met zogenaamde 360-graden-contracten met haar artiesten, waarbij de artiest een overeenkomst sluit voor het managen van de muziek, tours, merchandise en beeldmateriaal. Gevolg was dat bij een relatief kleine show als deze een genadeloze fouillering werd gehouden, waarbij elke digitale camera verplicht bij de coat room moest worden afgegeven (a raison $5 per tas / jas), en zelfs sommige smartphones uit de zaal werden geweerd uit angst dat deze als camera of opname-apparatuur zouden kunnen worden gebruikt. Dit alles had tot gevolg dat matig tot redelijk concert werd omgeven met een wrange bijsmaak. De combinatie van band / zaal / promoter is naar onze mening in ieder geval niet voor herhaling vatbaar.