Recensie: Esben & the Witch – Empty Bottle, Chicago

live in chicago

Laten we eerst even het Chicago-instituut Empty Bottle prijzen. Elke stad heeft er wel één (of meerdere): morsige zaaltjes waar zo’n 200 man in passen, waar elke avond drie of vier bandjes (meestal één tourende band, aangevuld met twee of drie local heroes) hun best staan te doen in de hoop op die ene doorbraak.

Bands worden liefdevol ontvangen in de zaal en in het naastgelegen semi-vegetarische restaurant Bite, het geluid is altijd goed (mede dankzij de hyperfanatieke zaalmedewerkers), bier is goedkoop (in de VS een uitzondering – wij noteerden $10 voor een blikje in de Chicago Theatre), er is een altaar voor de overleden kat van de eigenaar, en er hangt een deur van een politie-auto met daarin een afbeelding van Ice Cube. Om de een of andere reden heeft de Empty Bottle door de jaren heen vaak beet gehad met bands die in opkomst waren. Wij schreven eerder al over het optreden van Best Coast gedurende Pitchfork, maar in het recente verleden hebben ook artiesten als Dum Dum Girls, Jens Lekman en The Black Lips hier de revue gepasseerd. Gisteravond was het de beurt aan het Engelse trio Esben & the Witch, van wie wij al eerder de CD bespraken.

Shoegaze en hip hop

Bij binnenkomst was al duidelijk dat Esben and the Witch in Chicago nog geen grote naam is. De zaal is misschien half vol als voorprogramma Wise Blood begint met een combinatie van shoegaze en hip hop (?!?). Ondanks de explosie aan activiteit op het podium, laat het publiek het allemaal gelaten over zich heen komen.

Enig enthousiasme ontstaat pas als de hoofdact rond middernacht het podium betreedt. Esben and the Witch is, zoals eerder gezegd, een trio. Live wordt het geluid aangevuld met een sequencer en een drummachine. De vocalen van zangeres Rachel Davies worden omhuld door dikke lagen echo. De twee instrumentalisten bedienen zich om beurten van een minimalistisch drumstel, gitaar (meestal met een apparaatje genaamd E-Bow gespeeld), synthesizer en achtergrondvocalen.

live in chicago

Het geheel doet vooral denken aan een digitale uitvoering van good old Siouxsie and the Banshees, waarbij we moeten opmerken dat er wel heel veel van de muziek voorgebakken uit de laptop en drumcomputer komen gerold. Ondanks het gothic aandoende geluid op debuutalbum Violet Cries, oogt de band jonger en slordiger dan je van een volbloed gothic act zou verwachten. Dat geldt ook voor het publiek: weinig zware fluwelen jurken, maar veel skinny jeans, verlepte Vans of Allstars en overdadige gezichtsbeharing.

Het initiële enthousiasme van band en publiek zette gedurende de set niet door, te meer omdat er eigenlijk weinig interactie was tussen band en publiek. De persoon naast uw recensent klaagde dat hij alleen twee dotten haar zag, en geen gezichten, en dat dekt de lading eigenlijk prima. Esben and the Witch heeft een intrigerend geluid, maar moet duidelijk nog groeien qua podiumpresentatie, en eigenlijk ook qua songmateriaal. Mede door de beperkte “echte” instrumentatie en redelijk eenduidige programmering van de aanvullende elektronica klinken de liedjes live wel heel erg eentonig. Maar ze zijn nog (heel) jong, heel beleefd, en hebben gezien hun tourschema nog ruimschoots de tijd om deze tekortkomingen weg te werken.

Misschien was dit niet de meest enerverende show die we dit jaar hebben gezien of nog gaan zien, maar in ieder geval kunnen we twee nieuwe genres benoemen: wij zagen vanavond doom hop en hipster goth. Waarvan nota.