Alle oren en ogen op de klassiekers; Brian Jonestown Massacre op z’n best

BJM

Wie Brian Jonestown Massacre niet kent om de muziek die ze maken, kent ze wel door de altijd even onvoorspelbare frontman, Anton Newcombe. Degenen die de documentaire Dig! hebben gezien, weten dat Anton een behoorlijk opvliegend karakter heeft en daardoor de band niet altijd even positief in het nieuws weet te brengen.

Feit blijft dat de band sinds haar debuut in 1993 (Spacegirl & Other Favourites) het voor elkaar heeft gekregen om bijna elk jaar, tot aan vandaag, een studioalbum uit brengen. Kenmerkend aan deze band is het psychedelische geluid wat ze uit de jaren ’60 naar het hier en nu hebben getransporteerd en het onder invloed van shoegaze en folk tot een verslavend recept hebben weten te vermengen.

Psychedelische Hemelvaart

Op Hemelvaartavond speelde Brian Jonestown Massacre in de oude zaal van de Melkweg, terwijl hun ex-gitarist en nog steeds bevriend collega, Peter Hayes, met zijn Black Rebel Motor Cycle Club even verderop in een volledig uitverkocht Paradiso speelde. Toeval? Zeer onwaarschijnlijk.

Door de jaren heen heeft BJM bij elke oogwenk van bandleden gewisseld; de huidige formatie is acht man sterk. Van die acht zijn het Anton Newcombe, Joel Gion (tamboerijn) en Matt Hollywood (gitaar/zang) die de harde kern vormen.

Het optreden was zoals we van ze hadden kunnen verwachten, maar tegelijk ook niet. Na een uitgebreide soundcheck die niet leek te eindigen kwamen de bandleden één voor één het podium opgedruppeld en met een air die het gebruik van allerlei bedwelmende middelen verraadde startten ze gelijk met het spelen van hun oude nummers. De volle twee uur die het concert duurde werden gevuld door tracks van al hun voorgaande albums.

Anton bleef opvallend rustig aan de linkerkant van het podium staan en vulde de zaal met zijn rauwe stemgeluid, verscholen achter zijn slierterige haren. Hij en Matt Hollywood zongen beide ongeveer evenveel nummers. Tussen de liedjes door was er weinig contact met het publiek, af en toe een ‘thank you’ of een grap tussendoor, desondanks het straalde er vanaf dat de mannen op hun gemak waren en plezier in het concert hadden. Ze lijken op hun plek in de Amsterdam, plausibel is dat J. Daniels hier ook een goede bijdrage aan heeft geleverd.

Nieuw album blijft achterwege

Het publiek heeft veel waar gekregen voor al de tijd dat ze op de band moest wachten.
Het opvallende aan het concert was dat de nummers van het nieuwe album Who killed sgt Pepper? schitterden door hun afwezigheid. Tegen de verwachtingen in werd hier niets van ten gehore gebracht. Het album is begin dit jaar verschenen op het eigen label van Anton Newcombe en is het zestiende studioalbum van de band. op hun website zijn alle nummers te beluisteren, bovendien is voor elk nummer een clip gemaakt. Het album is een soort collage waarvan elke track een afzonderlijk pareltje vormt. Invloeden uit de meest uiteenlopende muziekgenres zijn er op terug te horen: van Afrikaanse ritmes tot aan een soort van Oost-blok beat (Detka! Detka! Dekta!). Voor het eerst begeeft BJM zich op het gebied van de dansmuziek en is de elektronica prominenter aanwezig dan op welk voorgaand album ook.

Muur van muziek

Terug beland bij het optreden moet er nog absoluut vermeld worden dat voor zo’n uitgebreide formatie de mannen uitzonderlijk harmonieus klinken. Ondanks dat Anton toch de rol van de leider toe krijgt bedeeld, heeft elk bandlid zijn eigen ruimte op het podium, maar allen tezamen vormen ze een perfect geheel. Overal waar je keek was wat te zien. De drie gitaristen verzorgden een massieve muur van psychedelisch gitaargeluid, de bass liet zich alles behalve overstemmen en verzorgde de onmisbare ondertonen. Het geheel zou overigens niet zijn wat het was zonder het werk van de toetsenist en het tamboerijngeluid van Joel Gion, die ook op een uitmuntende wijze zijn bekwaamheid in het hanteren van de sambaballen liet zien. Ook de drummer mag zichzelf op de schouder kloppen voor het bewerken van de drumkit, twee uur lang.

Rock ’n roll boven alles

De grillen van Anton Newcombe zoals die in de documentaire Dig! te zien zijn, maakten geen deel uit van het programma. De band gaf het publiek een flink deel van de avond datgene waar ze voor gekomen waren: pure psychedelica, een stevige portie nonchalance en een goed gevoel achteraf. Een toegift volgde niet, maar na zoveel muziek op zo’n intense manier gespeeld te hebben was dit te verwachten. Het is moeilijk om van te voren te voorspellen wat een concert van Brian Jonestown Massacre je gaat geven, maar één ding staat altijd vast: rock ’n roll komt altijd boven alles.

Tips
Documentaire- Dig! (2004)

Albums- Give it Back (1997) en Bravery, Repetition and Noise (2001)