Recensie: Boots Electric – Honkey Kong

spingende indiaan

Jesse ‘The Devil’ Hughes frontman van de band Eagles of Death Metal komt met een soloalbum en dat onder de naam Boots Electric. Roept de naam Eagles of Death Metal het idee bij je op dat je een portie stevige deathmetal kan verwachten zo zou hier het woord electric de verwachting van electro op kunnen roepen.

Bij de eerste track ‘Complexity’ is dit nog niet eens zo vreemd, door de elektrische drum en het catchy basloopje klinkt dit echt anders dan Eagles of Deathmetal en lijkt het, buiten de zang om, zelfs een beetje op LCD Soundsystem. Track twee haalt de vaart er weer een beetje uit en deze wil ik dan ook nog wel eens overslaan. ‘Boots Electric Theme’ begint met een vintage keyboardsound en de samenzang (met Brody Dalle) pakt prima uit. ‘No Ffun’ kan je haast een ballad noemen met alleen maar zang en een piano. ‘Dreams Tonight’ en ‘Oh Girl’ roepen niet direct iets bij me op, na meer luisterbeurten ga ik ze steeds meer waarderen maar ik vind het middenstuk van de cd niet het sterkste.

Lekker fout

Het venijn zit hem in de staart. ‘Speeddemon’ vind ik meteen al een fijn nummer, er zitten aanstekelijke toetsen onder en het is een vrolijk geheel. En een dansje kan je er zeker op maken. De tracks daarna vind ik prima te luisteren, ‘You’ll Be Sorry’ is langzaam maar ligt lekker in het gehoor en kan zo onder een sensuele scene in een film. ‘Trippy Blob’ is aanstekelijk, makkelijk mee te zingen en blijft in je hoofd hangen. De afsluiter ‘Swallowed By The Night’ klinkt door de country invloeden lekker vrolijk, het is misschien een beetje fout maar hij is wel lekker fout.

Het eindresultaat is zeker anders dan Eagles Of Deathmetal maar toch ook weer niet. De cd heeft dezelfde vibe om zich heen hangen als een Eagles Of Death Metal album. Weliswaar met minder gitaren, meer toetsen en discogeluidjes maar toch ook weer met de herkenbare stem en manier van zingen van Jesse Hughes. Na meerdere luisterbeurten wordt het album steeds leuker, toch had ik er stiekem meer van verwacht.

Hein de Rooi