Recensie: Blue Flamingo – Congo Jazz

blue

Achter de naam Blue Flamingo gaat DJ en platenverzamelaar Ziya Ertekin schuil. Al jaren gaat hij op zoek naar de meest opwindende releases die er ooit op 78 toeren zijn verschenen. Een aantal daarvan heeft hij verzameld én aaneengemixt op deze cd die je meeneemt naar de swingende koloniale jazz uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw.

Het album bestaat uit twee delen. De eerste nummers op het album zijn geselecteerd rondom het thema ‘hot jazz jungle exotica’, wat meteen een verklaring voor het vele terugkeren van het woord jungle in de songtitels. De muziek zelf is heerlijk, swingende ouderwetse jazz, die iedereen bekend in de oren klinkt, maar die je uit jezelf niet snel zou opzetten. Dat is meteen ook de kracht van dit album. Mede door oorlogs- en maffiafilms maakt dit soort muziek deel uit van de hedendaagse cultuur, toch ontbreekt het bij de meesten in de muziekcollectie. Dit komt natuurlijk ook omdat je in een moderne platenzaak dit soort muziek moeilijk zult vinden. En toch, we hebben het zelf getest, als je dit soort muziek draait begint iedereen automatisch te swingen en komen mensen al snel geïnteresseerd vragen wat er opstaat.

Fiesta Cubana

In het tweede deel van de mix gaat Blue Flamingo nog verder de obscuriteit in en spitst hij zich op jazz uit het koloniale Congo. Hoe obscuur de platen zelf zijn, doet trouwens niet veel af aan de muziek zelf, die voor een leek toch vooral als oude jazz blijft klinken. Het bijzondere aan deze Congolese variant is dat er veel Latijns-Amerikaanse invloeden in te horen zijn. Het feit dat deze mix begint met een nummer met de titel Fiesta Cubana is daar een goed voorbeeld van. Een andere grote muzikale invloed was gospelmuziek, wat in het tweede deel van de mix goed te horen is. De mambo maakt dan langzaam plaat voor swingende kerkmuziek.

Wie toe is aan verbreding van de muzikale horizon zonder daarbij meteen zijn of haar heil te willen zoeken bij luidruchtige of experimentele genres heeft met deze cd goud in handen. De obscure namen op de tracklist leiden via Google al gauw tot half vergane foto’s van orkesten met bijbehorende exotische verhalen uit de tijd dat dit grote namen waren en ze mensen tot dansen wisten te verleiden. Grote namen zijn het niet meer, maar als je de volumeknop iets verder doordraait moet dat dansen nog steeds lukken.