Muziek heelt vele wonden- Black Rebel Motorcycle Club in Tivoli

concertfoto

In tegenstelling tot wat vele gedacht moeten hebben ging het concert van Black Rebel Motorcycle Club in Tivoli in Utrecht gewoon door afgelopen dinsdagavond. Enkele dagen geleden werd het trieste nieuws bekend dat de vader van bassist en zanger Robert aan een hartstilstand was overleden op het Belgische muziekfestival Pukkelpop. Het zou meer dan logisch zijn geweest om de boel af te blazen, maar de band trad gewoon op. De show was meeslepend en de band bracht het publiek, ondanks al het leed, alles waar ze voor staan: pure rock ’n roll.

Beat the Devil’s tattoo
BRMC begon het concert met een track van hun laatste studioalbum, Beat the devil’s tattoo (maart 2010). Het is de eerste plaat die ze zelf hebben geproduceerd op hun label Abstract Dragon. De nummers kunnen beschouwd worden als een soort samenvatting van de voorgaande cd’s van de groep. Van de nieuwe plaat werden onder andere Beat the devil’s tattoo (title track), Mama taught me better en Conscience killer gespeeld.

Het echte begin
De eerste twee nummers kwamen goed uit de verf , maar bleken nog maar een opwarmer te zijn. Toen de band There ain’t no easy way inzette werd het publiek pas echt enthousiast. BRMC staat bekend om zijn energieke en goede shows. De band heeft dit in Tivoli alleen maar onderstreept; ze speelden een superstrakke set, waarin alles goed gecoördineerd en ingestudeerd was. Whatever happened to my rock ’n roll, Love Burns en Spread your Love knalden live even hard als op hun albums en het publiek ging er helemaal in mee, het applaus en het joelen waren na elk nummer zeer uitbundig.
Vooral de vrouwen leken tijdens dit concert zeer op dreef: een paar meiden zaten vanaf de schouders van vriendjes wild mee te rocken en eentje is zelfs gaan crowdsurfen. En terecht: want wie wil nou niet de aandacht trekken van één van de knapste bands op deze aardbol?

Rustige momenten
Naast alle opzwepende tracks speelde BRMC ook veel rustigere nummers, wat heel goed paste bij de situatie en de nasleep van het droevige nieuws. Shade of blue een Sympathetic noose waren net iets meer belanden dan gewoon. Ditzelfde geldt voor Red eyes and tears. Niet alleen de kalmere nummers, ook de overige tracks van de setlist werden door alle omstandigheden extra intens. En het feit dat sinds 2008 drummer Nick Jago is vervangen door Leah Shapiro van de Raveonettes verandert niets aan de kwaliteit van de groep. Jago moest destijds vertrekken, omdat hij te weinig tijd zou besteden aan de band. Hij mocht wel terugkomen, maar zo te horen klikt het meer dan prima tussen Leah en de jongens.

Luidruchtig publiek
Eén minpunt aan het concert was dat een groot deel van het publiek leek te zijn gekomen om gewoon een biertje te drinken in Tivoli in plaats van BRMC live te zien. Het borrelgehalte van de Paradiso is niets vergeleken met de herrie die enkelen uit het publiek van de Tivoli wisten te maken, zelfs tijdens gevoelige nummers. Het was een redelijke trieste bedoening aasgeschoten figuren “Rifles” te horen roepen (bekend nummer van BRMC en waarschijnlijk het enige wat ze kenden) of andere (Nederlandse) kreten. Het Rifle-verzoek werd overigens niet ingewilligd.

Robert, Peter en Leah hebben een fantastische show weggegeven. De lichten, het geluid en de samenstelling van nummers: alles klopte en het was intens. Complimenten voor de band die, ondanks het verlies van een dierbare, doorgaat met de show en meer dan genereus is geweest voor hen die zijn gekomen; zowel de echte liefhebbers als de borrelaars.
Als het om muziek gaat doet BRMC geen concessies. Van begin tot einde spelen ze vol overgave. Als je eenmaal in hun web verstrikt raakt, is er geen ontkomen meer aan. Pas als de muziek ophoudt en de band het podium verlaat weet je dat de show over is, maar de nagalm van het concert is nog meer dan genoeg om je op weg terug naar huis te vergezellen.

Foto en tekst: Minja Sarovic

Volg Mixed Grill op social media