Recensie: Bill Tucker – Mythological Creatures

bill

De term “protestzanger” roept beelden op van bloemenkinderen, Armand “Ben Ik Te Min” en knapperende kampvuren. De Amerikaanse singer/songwriter Bill Tucker afserveren met een dergelijk cliché is dan ook eigenlijk oneerlijk, hoewel Tucker wel degelijk idealen deelt met zijn voorgangers uit de jaren 60 en 70. Op zijn nieuwste album Mythological Creatures (te krijgen via ITunes of via www.reformerecords.com) krijgen onder andere de Amerikaanse overheid, mensen die illegale werknemers uitmelken en godsdienstwaanzinnigen een flinke veeg uit de pan.

In een muzikale omgeving die het midden houdt tussen folk en lo-fi zingt, praat en schreeuwt Tucker zich door 10 liedjes heen. Muzikaal ligt de basis bij Tucker’s uitbundige akoestische gitaar, aangevuld met strijkers, accordeon, zingende zaag, ukelele en mondharmonica. Tussen de liedjes door zijn opnamen te horen die hij tijdens zijn uitbundige tours heeft gemaakt van alledaagse geluiden en discussies, waarbij vooral de dialoog over Febreze (Rochester New York) hilarisch is.

De kracht van Bill Tucker is zowel live als op de plaat het vermogen om maatschappijkritisch te zijn zonder belerend vingertje. Hij komt eerder over als een oprechte wereldverbeteraar, die boven alles het goede in de mens wil zien. Hoogtepunten op de plaat zijn de woede in Westside Strangler, de melancholie in het instrumentale Red Leaves, de droge humor in Jesus People Van, en de track die als rode draad kan dienen van dit album: No One Is Illegal. De stem van Tucker heeft het in de hogere regionen af en toe moeilijk om zuiver te blijven, maar dit klinkt eerder authentiek dan storend.

Kortom, met Mythological Creatures geeft Bill Tucker een fraai visitekaartje af. Hij heeft weer een mooi excuus om op reis te gaan, zijn verhalen te vertellen, en de wereld weer een tikje beter te maken.