Recensie: …And You Will Know Us By The Trail Of Dead, Melkweg

live in de Melkweg

Donderdagavond half 9, …And You Will Know Us By The Trail Of Dead (voortaan Trail of Dead) waren weer op hun zoveelste tour en lieten op 31 maart voor het eerst hun nieuwe album Tao Of The Dead aan het Amsterdamse publiek horen.

Live in de Melkweg, Amsterdam

Tao Of The Dead is het zevende studioalbum van de groep uit de VS en afgaande op de namen in het album-booklet waren van de originele bezetting alleen nog zanger/gitarist Conrad Keely (die tevens ook de band- en albumartwork verzorgt) en gitarist/drummer Jason Reece over. Was bij hun vierde album Worlds Apart de originele bezetting al verder gegaan zonder Neil Busch, daar verdween ook gitarist Kevin Allen na het een na laatste album Century Of The Self van het podium.

Het vertrek van Kevin Allen verbaasde me nogal. Geen idee wat die mensen nu doen maar wat doet het ertoe? Met het nieuwe album Tao Of The Dead, waarbij twee nieuwe bandleden zijn aangetrokken (Autry Fulbright II en Aaron Ford; overigens was deze laatste in de Melkweg niet van de partij) lijken Reece en Keely op geen enkele manier te hebben ingeboet op de dikte en kwaliteit van het geluid van de band.

Riffs

Sterker nog, bij Century Of The Self leek er nog een soort verveeldheid te zitten in hun eigen creatie waardoor veel nummers onnodig lang doorgingen en er totaal geen hout werd gehakt. Tao Of The Dead zegt geen vaarwel tegen hun later vergaarde symfo-achtige invloeden maar laat het eentonige lange gejam naast zich liggen en keert meer terug naar hun snellere en meer op riffs gerichte nummers.

Dat neemt niet weg dat de nummers niet meer lang hoeven te zijn. Als bewijs daarvan spelen ze vanaf het begin het nieuwe epos Tao Of The Dead Part II dat in totaal 16 minuten duurt maar genoeg afwisseling geeft dat het lijkt alsof ze meerdere nummers aan elkaar spelen. Het publiek was overigens niet alleen voor de Trail Of Dead gekomen maar voor een zogenaamde ‘double bill’ concert (eigenlijk ‘triple bill’, maar de eerste band was meer een voorprogramma).

Opwarmer

Samen met de band Rival Schools speelden ze een avond vol, Rival Schools als eerste. Super band. Ze speelde voor meer dan anderhalf uur en voelde daardoor niet aan als een voorprogramma. Toch werkte het voor mij slechts als een opwarmer, want de Trail Of Dead gooide moeiteloos meer energie op deze lange avond. Nadat ze klaar waren met hun eerste gepingel werd het meer tijd voor de oudere wat meer herkenbare nummers zoals Caterwaul en hun wellicht enige of in ieder geval bekendste nummer Will You Smile Again For Me. Beide nummers komen van het album Worlds Apart waarmee Trail of Dead meer bekendheid verwierf in Europa.

Het daaropvolgende album So Divided (2006) lieten ze live links liggen en dat is wat mij betreft geen schande. Ook het repertoire van Century Of The Self werd als ik het goed heb niet aangehaald en ook dat was wat mij betreft niet erg. Wel werd er weer veel inspiratie gehaald uit Source Tags and Codes, hun derde album. Dat geluid gaat veel verder terug in hun tijd en de nummers vertonen met hun snelheid en compacte melodieën meer gelijkheid met het laatste album.

Aan gort geslagen

Een paar keer wordt er ook nog van instrument gewisseld waarbij Jason Reece de gitaar inruilt voor het drumstel. Reece was oorspronkelijk de drummer bij de geboorte van de band. Het is de vierde keer dat ik de band zie maar ik heb ze eigenlijk nog nooit zo consistent zien spelen. De vorige keren verlieten ze om de haverklap hun instrumenten en 2 van de 3 keer hebben ze hun hele assortiment aan gort geslagen.

Die dreiging was er op deze avond niet maar dat betekende niet dat de agressiviteit er onder leed. Zelfs met z’n vieren en met Reece en Keely als enige vaste bandleden krijgen ze de zaal plat. Agressief, zweterig en heetgebakerd zijn ze wel maar dit bereiken ze ook wel zonder het slopen van hun instrumenten. Al was dat natuurlijk ook wel leuk geweest. Wat een band!

Meer foto’s van het optreden zijn te bekijken op onze Facebookpagina.