Nu metal is dood! Lang leve Deftones!

in Paradiso

Deftones heeft tegenwoordig maar weinig introductie nodig. De uit Sacramento, Californië afkomstige band brak halverwege de jaren ’90 door in het post-grunge tijdperk, ten tijde van de zogenaamde nu metal scene. Maar waar bands als de eeuwig getergde Korn en puberale gimmick-rock gangmakers Limp Bizkit al gauw hun vaart en originaliteit verloren, heeft Deftones zich door de jaren heen ontwikkeld tot een veelzijdige groep muzikanten met een volwassen en genuanceerde sound die niet zomaar in één hokje te plaatsen valt. Deftones wist dan ook afgelopen dinsdagavond, zonder poespas, direct de sfeer neer te zetten in het Amsterdamse Paradiso met een bijna 30 nummers tellende, strakke set – overigens zonder voorprogramma.

Ze trapten af met Feiticeira en vervolgens passeerden zowel crowd favourites als onverwachte B-kantjes de revue. Frontman en zanger Chino Moreno gaf al vroeg aan dat dit een van hun weinige concertzaal optredens was nu ze voornamelijk het internationale festival circuit aftouren, dus het Paradiso publiek mocht het voordeel proeven van een enthousiast en energiek optreden dat vloeiend afgewisseld werd met de zowel melodische als snoeiharde nummers die we van Deftones gewend zijn.

Hypnotiserende sensualiteit

My Own Summer (Shove It) vormde als tweede nummer een heerlijk glijmiddel voor het publiek om helemaal los te komen, maar ook Hexagram , Beware  en RX Queen kwamen voorbij gedurende de twee uur durende set. Deftones frontman Chino Moreno combineert met zijn vocalen een basale, primaire agressie en een hypnotiserende sensualiteit waarmee hij ook deze avond de zaal aan zijn voeten had. Moreno drijft zijn stem vaak tot het uiterste en het blijft verbazen hoe hij zo vlekkeloos kan schakelen tussen ontroerende uithalen en keihard, oortrommel-splijtend gekrijs. Hij weet met zijn stem de emoties in elk nummer als een soort aanslag op je lichaam los te laten, borrelend vanuit je tenen tot aan je kruin.

Deftones bassist van het eerste uur, Chi Cheng, is tijdens deze tour vervangen door voormalig Quicksand bassist Sergio Vega. Cheng is zelf nog herstellende van een gruwelijk auto ongeluk in 2008 dat hem maandenlang in coma liet. Hier lees je meer: http://oneloveforchi.com/. Zowel Vega als gitarist, Stephen Carpenter, drummer Abe Cunningham en turntable/keyboard specialist Frank Delgado mogen niet zonder mention voorbij worden gegaan (zanger Moreno pakte tijdens de wat rustigere nummers ook de gitaar erbij). De bandleden zijn inmiddels moeiteloos op elkaar afgestemd en hun cohesie vormt een absoluut genot voor wie het mag aanschouwen.

Moshpit

Wanneer na 90 minuten de eerste noten klinken van Head Up (ooit een collaboratief nummer met Sepultura/Soulfly/Nailbomb zanger Max Cavalera in memoriam van laatstgenoemde’s overleden stiefzoon) gaat de moshpit helemaal los. Dit lijkt de afsluiter van de avond te zijn, maar al gauw volgt er een toegift en ook dit melkt Deftones niet uit. De band verdwijnt even van het podium om slechts een paar minuten later weer te verschijnen en vervolgens ballads (in de lichtste zin van het woord), zoals Change in the House of Flies af te wisselen met publieksfavorieten als Back to School. Geheel gepast wordt er afgesloten met de debuut single waar het allemaal mee begon van het album Adrenaline; 7 Words.

Helaas is de release van de band’s zesde album, Eros, voor onbepaalde tijd uitgesteld, dus fans die met smart op nieuwe Deftones nummers zaten te wachten kunnen enigszins teleurgesteld de concertzaal hebben verlaten, maar aan dit optreden zal het verder niet liggen. Deze recensent sluit dan ook af met de 7 Words waar de titel van deze recensie mee begon: Nu metal is dood! Lang leve Deftones!

Volg Mixed Grill op social media