IFFR in het kort, Tetro & Life During Wartime

Tetro

De 39ste editie van het IFFR is weer achter de rug. Er is veel over gezegd en geschreven, maar twee films hebben naar onze mening niet genoeg aandacht gekregen. Daarom staan we er op Mixed Grill even bij stil. De eerste is Tetro van Francis Ford Coppola, die ondanks de reputatie van de regisseur toch een aangename verrassing was. De ander Life During Wartime daarentegen was ondanks alle goede ingrediënten juist een tegenvaller.

Tetro

Tetro

Je zou bij de film Tetro van een heuse comeback kunnen spreken. Francis Ford Coppola was de laatste jaren als regisseur niet bepaald actief te noemen, maar Tetro laat vanaf de eerste beelden zien waarom Coppola het vak nog steeds tot in de puntjes beheerst. Door het perfecte gebruik van licht en donker zet de in zwart-wit geschoten film meteen de juiste sfeer neer en leg je als kijker meteen een link met Copolla’s Rumble Fish (in eerste instantie wilde Coppola voor Tetro ook weer Matt Dillon voor de hoofdrol).

De straten van volkswijk La Boca in Buenos Aires ademen de sfeer van het Parijs in de jaren 50 en 60. De referenties naar de Franse filmmakers uit die tijd valt daardoor meteen op. Ook het verhaal is klassiek. Benjamin heeft na een zoektocht van jaren eindelijk de verblijfplaats van zijn oudere broer gevonden. Deze broer (een door zijn karakteristieke kop perfect gecaste Vincent Gallo) wil echter niets meer van zijn familie weten en heeft zelfs zijn naam veranderd in Tetro. Ooit was hij een veelbelovend schrijver, maar nu slijt hij zijn dagen als freelance lichtman in een klein theater. Door de komst van zijn broertje komen langzaam maar zeker de verhalen van vroeger naar boven. Deze leiden uiteindelijk tot een zeer verrassende ontknoping.

Naast literatuur en theater spelen ook klassieke muziek en ballet een grote rol in Tetro. Dit alles geeft Tetro een klassieke sfeer die bijdraagt aan het tijdloze karakter van de film. Coppola zelf heeft veel naar On The Waterfront gekeken toen hij Tetro maakte en wilde diezelfde tijdgeest vangen, iets dat hem goed gelukt is.

Het vreemde aan de film is dat ondanks het een nagenoeg perfect gemaakte klassiek film is van een groot regisseur de film maar kort en beperkt in de Amerikaanse bioscopen te zien was. Namelijk nooit meer dan in 16 zalen tegelijkertijd. Ook voor Nederland is er geen releasedatum bekend. Dat is zonde wat een film van dit kaliber schreeuwt om publiek.

Life During Wartime

Life During Wartime

Een vervolg op een goede film levert in de praktijk maar zelden weer een goede film op. De voorbeelden waarbij dat wel lukte zijn op een hand te tellen. We hadden graag gezien dat Life During Wartime bij dat rijtje zou horen, maar dat is helaas niet gelukt. Slecht is de film absoluut niet,maar vergeleken met zijn voorganger is Life During Wartime wel teleurstellend.

Die voorganger Happiness was briljant vanwege een aantal memorabele hoofdrolspelers en het feit dat de film je deed lachen (heel hard zelfs) om zaken die eigenlijk helemaal niet grappig zijn (pedofilie!). Life During Wartime vertelt het vervolgverhaal van de drie zussen die tien jaar later nog steeds worstelen met min of meer dezelfde problemen. Van deze zussen komt deze keer alleen maar Trish goed uit de verf. Haar man, de pedofiel uit Happiness, zit in de bak en zij begint langzaam weer de draad op te pakken met een nieuwe man. De dialoog tussen Trish en haar dertienjarige zoon na haar eerste date is even memorabel als Happiness, maar dat niveau komt eigenlijk zelden weer terug in de rest van de film.

Life During wartime

Waar het precies aan ligt is moeilijk te zeggen. De acteurs doen hun best, het script zit vol goede dialogen en vreemde personages en cameraman Ed Lachman weet dit alles prachtig vast te leggen. Toch ontbreekt net dat ene beetje magie die de film nodig heeft om Happiness te overtreffen of evenaren. Waarschijnlijk is deze film op zijn best als je het oudere werk van regisseur Todd Solondz niet kent en zonder verwachtingen vooraf de film gaat bekijken. Het zou dat best kunnen zijn dat deze zonder de schaduw van de voorganger over de film heen dan eigenlijk best heel goed is.