Recensie: Haruki Murakami – Blinde Wilg, Slapende Vrouw

1

Op de achterflap van de boeken van Haruki Murakami staat steevast een citaat van Michaël Zeeman, dat kort gezegd beschrijft dat als je eenmaal voor een boek van deze Japanse schrijver bent gevallen, je ook meteen alles moet lezen. Zeeman slaat hiermee de spijker op zijn kop. De wereld die Murakami steeds weer weet te schetsen is zo’n briljante mix van herkenbaar en bizar dat ook de verhalenbundel Blinde Wilg, Slapende Vrouw weer verslonden zal gaan worden.

Eigenlijk hoeven lezers die bekend zijn met Murakami’s werk dus geen introductie tot dit boek te lezen, als zullen zij zeker wat nuanceverschillen met andere verhalen ontdekken.

De hoofdpersonen van Murakami zijn vrijwel altijd (losjes) gebaseerd op de schrijver zelf, maar in het verhaal Misselijkheid 1979 noemt een ander personage de schrijver opeens bij zijn naam. Iets dat nooit eerder is voorgekomen. Het lijkt een kleinigheid, maar het bewijst wel dat de verhalen wel degelijk iets autobiografisch hebben. Het verhaal gaat trouwens over een man die met de vriendinnen en vrouwen van zijn beste vrienden slaapt en opeens veertig dagen lang achter elkaar moet kotsen. Welkom in de wereld van Murakami.

Eenzame mannen

De onderwerpen zijn namelijk weer zeer herkenbaar. De bizarre verhalen zijn doorspekt met Murakami’s liefde voor muziek (jazz en klassiek), eten (spaghetti), reizen (Griekenland en Italië), dierentuinen, het bovennatuurlijke en vanzelfsprekend vrouwen. Ook zijn de hoofdpersonen weer vaak eenzame mannen die werkzaam zijn in de reclame, maar door steeds kleine variaties aan te geven, besluipt nergens het gevoel dat de verhalen een herhalingsoefening zijn.

Voor lezers die nog niet bekend zijn met eerdere boeken zal Blinde Wilg, Slapende Vrouw vanzelfsprekend geen feest van herkenning zijn, maar juist een goede introductie. De verhalen lezen lekker weg, ondanks de bizarre plotwendingen en het feit dat na afloop er vaak meer vragen dan antwoorden zijn. Maar juist dit zijn de dingen die de lezer hongerig naar meer maken. Precies zoals Michaël Zeeman zegt.

Helaas is het nog twee jaar wachten op de vertaling van de nieuwe roman 1Q84.