Broken Social Scene: veel show, vastgelegd in beeld

bss
De Melkweg was dinsdagavond 18 mei tot de nok toe gevuld met de liefhebbers van de muziek van Broken Social Scene. Naast een groot deel Nederlandse fans bleek het publiek toch vooral te bestaan uit Canadezen, Britten en nog meer Engelssprekend volk. Broken Social Scene is vooral bekend om haar niet geringe omvang: de groep bestaat uit een massa muzikanten (varierend van zeven tot vijftien) uit de indie-rock scene uit Toronto. Zo spelen vaak leden uit bands als KC Accidental, Metric (Emily Haines) en zangeres Leslie Feist met BSS mee, op plaat èn op podium.

Vriendschap gaat boven alles voor de band en dat is vooral in hun geluid terug te horen. De muzikanten uit al die verschillende bands dragen hun eigen steentje bij aan het vormen van een uniek geluid wat BSS van veel andere bands onderscheidt. Het is luchtige pop, maar op sommige momenten neigt het naar georkestreerde barok. Het is ontoegankelijk, maar tegelijk grijpt het een groot publiek aan. Om het te omschrijven wordt wel eens de term ‘barokke pop’ gebruikt.

Forgiveness Rock Record

BSS heeft sinds 2005 (na hun gelijknamige album Broken Social Scene) geen plaat meer uitgebracht tot aan dit jaar: Forgiveness Rock Record is hun vierde studioalbum en een sterke samenbundeling van alle creativiteit die aan de bandleden ontsproten is. Elke track vormt afzonderlijk en kunstwerkje, waarin verschillende stijlen aan bod komen: van dansbare nummers met veel synths zoals All to All tot aan instrumentele jams als Meet me in the Basement.

Gesteld kan worden dat dit misschien wel de meest ambitieuze plaat tot nu toe is van BSS. De oprichters Kevin Drew en Brendan Canning hebben het weer voor elkaar gekregen nummers te maken die zowel experimenteel als strak gestructureerd zijn. De band bewijst dat ze goed is in het schrijven van popliedjes die in het gehoor moeten groeien, maar eenmaal dat punt bereikt, je oren ook niet meer verlaten.

Stampei op het podium

Tijdens het concert was het erg opvallend dat de bandleden goed gemutst waren, zodanig dat het op een nogal overdreven manier overkwam. Elk van hen wilde graag zijn eigen show weggeven, door bv. ninja-kicks te doen terwijl de gitaar bespeeld werd of door extra nonchalante gezichten te trekken en met elkaar te klessebessen alsof ze zomaar wat aan het aanmodderen waren.

Op een gegeven moment kon Kevin Drew (vocalen/gitaar) het niet nalaten en jonge hipster uit het publiek te trekken en op het podium te zetten. De jongeman had de eer een vel met teksten van een nummer voor de neus van de zanger te houden, die hier verder welgeteld drie seconden aan wijdde. In het kort: te veel show en veel drukte (en iets te grote ego’s) op een te klein podium.

Mijn bewondering voor de band is groot, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik ze liever op plaat bewonder dan op het podium.

Volg Mixed Grill op social media