Owen Brown is 82 jaar en groot liefhebber van metal. Op vinyl.

The iPad Orchestra is een kwartet dat klassiek muziek speelt. Op de iPad. Met behulp van de app Seline HD, weet men verbazingwekkend goed het geluid van echte instrumenten te benaderen.

Vandaag is het meteorologisch gezien de laatste dag van de zomer. Voor je het weet komen de vesten weer uit de kast. Bij het zien van deze van Trussardi 1911 vinden dat eigenlijk helemaal niet zo erg.

Tijdens de uitreiking van de Polar Music Prize in Stockholm speelde Robyn een prachtige versie van Hyperballad van prijswinnaar Björk. Via deze link kun je trouwens de cover van Robyn downloaden.

In Sex, Blogs & Rock-’n-Roll neemt schrijver/blogger Ernst-Jan Pfauth de lezer mee langs alle bizarre gebeurtenissen die hem de laatste jaren zijn overkomen. Al deze zaken hebben een en dezelfde oorzaak: bloggen. Het boek toont aan dat bloggen gezien moet worden als serieus journalistiek medium, maar dat het ook kan bijdragen aan het doen uitkomen van jongensdromen.

Laten we voor de verandering maar eens beginnen met een punt van kritiek. Ondanks de suggestie in de titel is er geen sex (of beter: seks) te vinden in het boek. We hadden door de titel wel gehoopt op erotische escapades met bijvoorbeeld de vrouwelijke tegenhanger van Pete Cashmore, maar helaas. Ook met muziek leek het die kant op te gaan. In het begin komt een concert van de Stones ter sprake, maar die zijn anno 2010 niet de meest opwindende vertegenwoordigers van de rock ‘n roll. Gelukkig komt precies op tijd een anekdote over de band Surfer Blood ter sprake en weet Ernst-Jan Pfauth op dit punt wel te scoren.

Schop onder de kont

De derde term uit de titel, blogs, komt daarentegen meer dan ruimschoots aan bod. Pfauth toont hierbij vooral aan dat bloggers met een beetje lef en talent en heel veel doorzettingsvermogen de meest bijzondere dingen kunnen bereiken. Dit boek is daarom vooral een goede schop onder de kont voor (beginnende) bloggers. Wil je wat van je blog maken? Wil je jezelf onderscheiden van je studiegenoten of collega’s? Of heb je iets bijzonders te vertellen? Begin een blog!

Nu blijkt wel dat Ernst-Jan Pfauth ook over behoorlijk wat geluk beschikt. Hij is regelmatig op het juiste moment op de juiste plek, maar hij dwingt dat wel af. Ondanks zijn 24 jaar is hij nu al een gevestigde naam in de Nederlandse ‘blogosphere’. Dit boek is daarom de perfecte handleiding voor iedereen die dezelfde dromen heeft als Pfauth en een steuntje in de rug nodig heeft om deze waar te maken. Daarnaast is het boek ook zeer vermakelijk voor mensen die al een beetje thuis zijn in het wereldje en daar een leuke inkijk willen hebben. Wij zijn er nog niet uit tot welke categorie wij behoren…

Chanel heeft flink uitgepakt om de nieuwe mannengeur Bleu De Chanel te promoten. Niemand minder dan Martin Scorsese maakte voor het modemerk een promotiefilmpje, waarin de hoofdrol is weggelegd voor het aanstormende Franse acteertalent Gaspard Ulliel.

De Amerikaanse hitserie Glee wordt vanaf 14 september in Nederland uitgezonden. In onder meer de Verenigde Staten en Groot-Brittannië is de serie inmiddels een waar fenomeen. De Glee-covers en verzamelalbums bestormen de internationale hitlijsten, menig ster staat in de rij voor een gastrol en de acteurs hebben onlangs zelfs een landelijke Glee tournee (met live optredens) afgerond. Ook de critici sluiten zich aan bij de ‘gleeks’ (fans) en lieten hun waardering voor de serie blijken met maar liefst 19 Emmy nominaties.

De serie draait om de McKinley high school muziek club (een zogeheten ‘glee club’), die haar gloriedagen inmiddels ver achter zich heeft liggen. Docent Will Schuester (Matthew Morrison), zelf ooit leerling en glee club aanvoerder, probeert de club nieuw leven in te blazen. Hiertoe stelt hij uit alle lagen van de high school hiërarchie een uiteenlopende groep ruwe diamantjes en verborgen talenten samen: het irritante strebertje, de voetbalheld, de bitchy cheerleader, de überzelfverzekerde diva – het zijn slechts een paar schakels binnen dit kleurrijke gezelschap. Doordat de leerlingen uit verschillende high school kliekjes zijn geplukt, kunnen ze elkaar nauwelijks luchten of zien. En daar ligt voor Schuester de grotere uitdaging: hoe creëer je immers een muzikaal harmonieuze eenheid als de onderlinge verhoudingen allesbehalve harmonieus zijn?

Ook de leraren van McKinley high raken regelmatig verwikkeld in hun eigen politieke spelletjes, met als uitblinker cheerleader coach Sue Sylvester, briljant gespeeld door Jane Lynch. Sylvester’s verwoede pogingen om de glee club te ontbinden, uiten zich vooral in hilarische beledigingen richting Schuester en vormen absolute hoogtepunten onder de haarscherpe dialogen die Glee rijk is (Lynch won afgelopen zondag terecht een Emmy voor Beste Vrouwelijke Bijrol).

Liefde voor muziek
Glee bedenker Ryan Murphy was eerder verantwoordelijk voor de series Nip/Tuck en het ondergewaardeerde Popular, beiden bekend om hun campy humor met een zwartgallige ondertoon. Ook in Glee zien we Murphy’s stijl terug, maar deze keer heeft hij een knappe balans weten te creëren tussen comedy, drama én musical. Elke aflevering bevat meerdere muzikale hoogtepunten die slim vervlochten zijn met de verhaallijnen – nummers worden ingezet in dienst van het scenario. Van showtunes tot pop, rock, hiphop, funk en soul; Glee gaat geen genre uit de weg. Kanye West, Beck, Beyoncé, Billy Idol, Heart, Lady Gaga, Madonna; er is voor ieder wat wils. Voor fans van het stevigere werk passeren ook eigenzinnige opvoeringen van Journey, Van Halen, Aerosmith, Kiss en Queen de revue. De passie onder de acteurs en makers voor alles wat met muziek te maken heeft, spat van het scherm en de nummers worden met zoveel verve en originaliteit gebracht dat je spontaan zin krijgt om de originele nummers (waarvan je eigenlijk vergeten was hoe goed ze waren) weer op te sporen.

Tijdgeest
Het grote succes van Glee is een duidelijke weerspiegeling van de huidige tijdgeest. Zeker gekeken naar het enorme succes van ‘homegrown’ talentenjachten zoals Idols en X-Factor, waarin complete nobody’s en ongekende talenten de kans krijgen om te schitteren. Precies dit maakt Glee ook zo toegankelijk. De cast bestaat uit vrijwel onbekende acteurs, uiteenlopend van klassiek geschoolde zang- en danstalenten (sommigen met enige theater en Broadway ervaring) tot frisse nieuwe talenten die rechtstreeks uit hun eigen high school zijn geplukt. En ze spelen de outcasts van de school, de impopulaire pubers voor wie glee club een lichtpuntje is en een kans om aan de rest van de school te laten zien wat ze kunnen.

RTL5 is al vroeg begonnen met het marketen van Glee. Jaap, de winnaar van de meest recente X-Factor (ook van RTL5) geniet momenteel van het succes van zijn cover van Journey’s Don’t Stop Believin’, maar laat dat nou net het eerste showstopping nummer zijn dat de Glee cast ten gehore brengt in de allereerste aflevering. Hiermee speelt RTL sluw in op het feit dat vooral jonge kijkers die het origineel van Journey niet kennen, moeiteloos vanaf de eerste aflevering in kunnen stromen. Daarnaast heeft RTL5 onlangs aangekondigd te beginnen met het uitzenden van dubbelafleveringen van Glee – Nederland lopen immers behoorlijk achter. In de VS kijkt men inmiddels reikhalzend uit naar seizoen twee met gastoptredens uiteenlopend van Carol Burnett en John Stamos tot Javier Bardem en Britney Spears.

Grappig, opzwepend en vooral erg camp: het is vooral Glee’s feelgood factor die een groot publiek heeft weten te vinden. Binnenkort gaat ook Nederland voor de bijl.

Glee wordt vanaf dinsdag 14 september om 20:30 uitgezonden op RTL5.

Onze noorderburen hebben ons al vaak kennis laten maken met interessante muziekacts in alle mogelijke genres. Van Lindstrøm tot HIM, Scandinavië lijkt van alles voor ons in petto te hebben. Krautrock is een genre wat geen grote rol meer speelt vandaag de dag, maar bij vlagen komen er bands tevoorschijn die Can, Tangerine Dream en Kraftwerk weer actueel maken. K-X-P is er hier één van en debuteert met een gelijknamige plaat waarop de drums en bass het kamp zijn waar de tracks hun tent op slaan en electronica en dance als buren hebben die steevast op de koffie komen.

Timo Kaukolampi staat aan het hoofd van dit Finse trio wat kortgeleden een donkere, maar sfeervolle plaat heeft uitgebracht. De nummers kenmerken zich door drum en bass patronen die worden uitgebreid met electronica en daardoor een dansbaar karakter krijgen. Maar tot pure dance zal het niet komen, want de tracks blijven de marcherende drums braaf volgen tot aan het einde.

Etnische klanken

De openingsplaat, Elephant Man, zet de goede toon voor de rest van K-X-P: terwijl het nummer voortkabbelt bouwen de synthesizers een spanning op die aan het einde weer kalmeert, waardoor de track een gepast en gesloten einde krijgt. Mehu Moments wordt gesierd door etnische klanken en 18 Hours (of Love) zou een zusje kunnen zijn van Goldfrapps Oh La La wat betreft ritme en sfeer. Het is overigens één van de weinige nummers waarin vocalen worden gebruikt.

Labyrinth en Aibal Dub neigen iets meer naar de ambient kant en zijn door hun spacey geluid ideale nummers om achter een computerspel te zetten. De luisteraar krijgt veel ruimte om zijn eigen belevingswereldje te creëeren en dat komt deze platen zeker ten goede.

Diepe synthesizerklanken

Pockets krijgt iets speels over zich heen door het synth-geluid wat doet denken aan poppy electrobands zoals Slagsmålsklubben. De afsluiter van K-X-P, Epilogue, is een goede weerspiegeling van de sfeer van het hele album door duistere en diepe synthesizerklanken en een dromerig, maar hard geluid wat veel aan de electronica van Ladytron doet denken.

Het zou niet juist zijn om te zeggen dat dit een vernieuwende plaat is, maar het is zeker een fijne toevoeging aan de muziekcollectie. De terugkerende ritme- en variatiepatronen maken de nummers heel constant en daardoor is het net alsof ze dat ‘ene extra’ missen om er razend enthousiast van worden. Veel spectaculairs gebeurt er dus niet. Maar op lange roadtrips of treinreizen waarin het landschap aan je voorbij raast en je niet al teveel aan je hoofd hebt, is dit album de ideale soundtrack-kandidaat.

K-X-P: K-X-P is nu te beluisteren op de Luisterpaal.

Fotograaf Serge Mendzhiyskogo maakt intrigerende fotocollages van bekende stadsbeelden uit Parijs, New York, Londen en Parijs. Voor één plaatje maakt hij daarbij gebruik van tientallen of soms honderden foto’s.

Via: The Coolist

Wij hebben zin in de zaterdagavond!