Alberto Seveso toont met deze foto’s aan dat je soms voor hele bijzondere foto’s niets bijzonders nodig hebt. Hij gooide wat vernis in een vissenkom (of waarschijnlijk een aquarium) en maakte daar deze prachtige foto’s van. Voor de duidelijkheid: deze foto’s zijn niet bewerkt!

De complete serie is te bekijken via de volgende links: rood en blauw

Met dank aan Tom van Super Leuk voor de tip.

Ik wil het in deze recensie het liefst over twee dingen niet hebben. 1. Werner Herzog, de regisseur. 2. De gelijknamige film van Abel Ferrara, waarvoor deze film als inspiratiebron diende (en het is dus geen remake). Het gaat echter onvermijdelijk worden om een recensie te schrijven over deze film zonder het over beide onderwerpen te hebben. Eerst iets over de film dan.

The Bad Lieutenant is een degelijke misdaadfilm in de traditie van Pulp Fiction en Scarface. Het plot is gemakkelijk: een rechercheur blesseert zich aan zijn rug, raakt daarom aan de medicijnen. Dit leidt tot heroïne- en cocaïnegebruik en zo moddert zijn carrière aan. Nicolas Cage draagt deze rol zoals alleen hij dat zou kunnen. Als Nicolas pijn heeft aan zijn rug of zich misselijk voelt, dan geloof je dat ook direct.

Het hemeltergende gezicht van Cage doet denken aan een klassiek geschoold drama-acteur die met een snik in de stem zijn laatste woorden uitspreekt vanaf zijn sterfbed. De acteerprestaties in deze film zijn dan ook wonderwel prima. Dat had ik van te voren niet kunnen vermoeden met een cast die verder nog aangevuld is met bijvoorbeeld Eva Mendes en Xzibit. Maar ere wie ere toekomt: het paste allemaal prima in de film.

Wat de film nog een beetje meer richting een trip stuurt, is het waanzinnige gebruik van reptielen. Op de meest gekke momenten ziet Nicolas Cage leguanen, krokodillen en gekko’s opduiken. In een shot langs de snelweg worden we zelfs een lange tijd meegenomen vanaf de rug van een krokodil. Dit doet de film net boven het maaiveld uitsteken, omdat het plot absoluut niet origineel genoeg is de verfilming ook niet héél spannend.

Van zijn voetstuk gevallen

En dan komen we direct bij Werner Herzog. Want een degelijke misdaadfilm is natuurlijk veels te mager van zijn hand. Herzog is, als mijn favoriete regisseur, tamelijk van zijn voetstuk gevallen de afgelopen jaren en hoewel het geen slechte films zijn die hij de laatste jaren maakt, is het zonde van zijn tijd. Want niemand kan zeggen dat deze films ook maar in de buurt komen van oude meesterwerken als Aguirre, Fitzcarraldo en Stroszek.

Tevens is het jammer dat Abel Ferrara en Werner Herzog, beide zeer gerenommeerde regisseurs, ruzie hebben gekregen over deze ‘remake’. Een corrupte politieman die gokt en aan de drugs zit, is eigenlijk de enige overeenkomst tussen beide films. Remakes zouden trouwens bij wet verboden moeten worden.

Luc Verhaegh

Dit apparaat zal de lezers van Mixed Grill ongetwijfeld in twee kampen verdelen. De ene helft zal het ontzettend cool vinden, de anderen zullen het FM/AM-keyboard 6 van Vasco Alves als enorm nutteloos bestempelen.

Wat je met het apparaat kan? Geluiden manipuleren. Via de antennes (of via een ingang aan de achterkant) komen er signalen binnen van bijvoorbeeld de radio. Deze geluiden zijn vervolgens weer te bewerken. Maar misschien is het beter als we het laten zien aan de hand van de voorganger van de FM/AM 6, de FMkbrd. Hier hebben we namelijk een filmpje van:

Voor het programmaboekje voor de uitreiking van de BAFTA’s heeft illustrator Tavis Coburn prachtige tekeningen gemaakt van de films die genomineerd waren voor ‘beste film’. De uiteindelijke winnaar was The Hurt Locker waarvan de tekening hierboven de film een science-fictionuitstraling geeft.

De andere genomineerden waren Avatar, Precious, Up In The Air en An Education

Achter de naam Blue Flamingo gaat DJ en platenverzamelaar Ziya Ertekin schuil. Al jaren gaat hij op zoek naar de meest opwindende releases die er ooit op 78 toeren zijn verschenen. Een aantal daarvan heeft hij verzameld én aaneengemixt op deze cd die je meeneemt naar de swingende koloniale jazz uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw.

Het album bestaat uit twee delen. De eerste nummers op het album zijn geselecteerd rondom het thema ‘hot jazz jungle exotica’, wat meteen een verklaring voor het vele terugkeren van het woord jungle in de songtitels. De muziek zelf is heerlijk, swingende ouderwetse jazz, die iedereen bekend in de oren klinkt, maar die je uit jezelf niet snel zou opzetten. Dat is meteen ook de kracht van dit album. Mede door oorlogs- en maffiafilms maakt dit soort muziek deel uit van de hedendaagse cultuur, toch ontbreekt het bij de meesten in de muziekcollectie. Dit komt natuurlijk ook omdat je in een moderne platenzaak dit soort muziek moeilijk zult vinden. En toch, we hebben het zelf getest, als je dit soort muziek draait begint iedereen automatisch te swingen en komen mensen al snel geïnteresseerd vragen wat er opstaat.

Fiesta Cubana

In het tweede deel van de mix gaat Blue Flamingo nog verder de obscuriteit in en spitst hij zich op jazz uit het koloniale Congo. Hoe obscuur de platen zelf zijn, doet trouwens niet veel af aan de muziek zelf, die voor een leek toch vooral als oude jazz blijft klinken. Het bijzondere aan deze Congolese variant is dat er veel Latijns-Amerikaanse invloeden in te horen zijn. Het feit dat deze mix begint met een nummer met de titel Fiesta Cubana is daar een goed voorbeeld van. Een andere grote muzikale invloed was gospelmuziek, wat in het tweede deel van de mix goed te horen is. De mambo maakt dan langzaam plaat voor swingende kerkmuziek.

Wie toe is aan verbreding van de muzikale horizon zonder daarbij meteen zijn of haar heil te willen zoeken bij luidruchtige of experimentele genres heeft met deze cd goud in handen. De obscure namen op de tracklist leiden via Google al gauw tot half vergane foto’s van orkesten met bijbehorende exotische verhalen uit de tijd dat dit grote namen waren en ze mensen tot dansen wisten te verleiden. Grote namen zijn het niet meer, maar als je de volumeknop iets verder doordraait moet dat dansen nog steeds lukken.

Met deze ‘Cruzer’ keert skatemerk Santa Cruz op een prachtige manier terug naar de basis. In de jaren 80 beleefde het merk hoogtijdagen met de ontwerpen van Jim Phillips waarbij de ‘schreeuwende hand‘ de meest bekende is. Dit deck, dat ook is ontworpen door Philips, is daar een mooi eerbetoon aan.

Dit deck is te krijgen via de online winkel van Santa Cruz, maar wees wel snel want de Screaming Foot is in een beperkte oplage van 300 stuks gemaakt.

Alle foto’s zijn gemaakt door Hypebeast.

In augustus 2009 trok Ivan Vania door Thailand, Cambodja en Vietnam en daarbij nam hij zijn Canon 5D Mark II mee. van alle vastgelegde beelden maakte hij bovenstaand filmpje. De muziek is overigens van Yann Tiersen.

De Nike Aina Chukka Woven QS heeft weinig te maken met de reguliere sneakers van het sportmerk. Alleen de zool doet aan een sportschoen denken, de rest van de schoen is van prachtig grijs suede. Bij de aanblik van deze schoen, krijg je spontaan zin in de lente. Over een paar weken zal de schoen te koop zijn, maar wie geen geduld heeft kan alvast op eBay een paar reserveren.

Ideaal voor een picknick: deze stoelen van brood. De Spaanse ontwerper Enoc Armengol noemt zijn creatie ‘Panapaati’. Zijn theorie achter het idee is wat zweverig, maar het ontwerp en het idee vinden wij meer dan smakelijk.

Hoe blijf je als dance-grootheid uit de late jaren 90 en vroege 21e eeuw ook anno 2010 nog relevant? Die lastige vraag heeft Groove Armada, het Engelse dance-duo, duidelijk bezig gehouden bij het maken van nieuwe plaat Black Light. De band is al sinds 1997 actief, en is vooral goed gebleken in sterke singles, van I See You Baby via My Friend naar Superstylin’ tot Out of Control (Song for Mutya) van hun laatste album Soundboy Rock.

Hun eerste hit, At The River, stamt nog uit het tijdperk van dansgiganten als Underworld, Leftfield en Faithless, terwijl tegenwoordig de dancemuziek meer versnipperd is in de betere al dan niet elektronische popdeun (Hot Chip), dansvloerknallers op basis van Michael Jackson baslijnen (Justice), dan wel dansfunkpunk (LCD Soundsystem), dan wel etnisch getinte producties (Diplo). Voor deze plaat lijken Andy Cato (echte naam Andrew Cocup) en Tom Findlay meer richting een soort gerecyclede new wave à la oude Depeche Mode te gaan dan naar stampende beats en knorrende bassen. Nu zijn de jaren ‘80 al jaren hipper dan hip, dus met commerciële potentie moet het wel goed zitten, toch?

Over jaren 80 gesproken – Van oudsher gebruikt Groove Armada een, uhm, armada aan gastvocalisten. Dit keer is de meest opvallende gast niemand minder dan Brian “Roxy Music” Ferry, voor het nummer Shameless. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat Ferry’s stem dermate verdraaid is, dat hij vrijwel niet meer te herkennen is. Naast Brian Ferry doen verder onder meer Will Young, Nick Littlemore (Empire of the Sun, nog zo’n jaren 80 recycler) en Jess Larrabee mee.

Gary Numan

Muzikaal gezien kan Black Light even wennen zijn voor mensen die Groove Armada vanaf het begin hebben gevolgd. Opener Look Me in the Eye Sister heeft drums die net zo goed niet uit de computer konden komen, een ver weg gedrukt keyboard lijntje en dominante gitaarakkoorden. Single Paper Romance kopieert de baslijn schaamteloos uit LCD Soundsystem’s Someone Great, en tracks als Warsaw doen vooral aan Gary Numan denken.

Clubpotentieel is wat beperkter op deze plaat – blijkbaar hebben de mannen de smaak van popmuziek te pakken gekregen tijdens hun vele remix- en productie side projects. Geeft niet: het songmateriaal is over het algemeen van een prima niveau. Enige minpuntjes zijn het feit dat alle gasten Black Light wat inconsistent maken, en de wat kille, steriele productie. Blijkbaar moeten Andy en Tom nog wennen aan het feit dat ze het niet meer alleen voor de dansvloer hoeven te doen…