De voortekenen waren goed voor de eerste luistersessie van I’m Amazed. Een half Deense, half Ethiopische 20-jarige zangeres die graag over knetterende lo-fi jazz zingt klinkt aantrekkelijk. De bio, evenals de omschrijving op Last.Fm spreken van een “once in a lifetime” supertalent, over de magie van Angelica’s samenwerking met producer Mads B.B. Krog, en de complexiteit van dit debuutalbum. Zou I’m Amazed aan de gecreëerde verwachtingen kunnen voldoen?
Bij openingstrack Dr. Jekyll klinkt het geknisper van een oude vinyl-plaat, wat glitchende gitaren en een stem die heel prettig in het gehoor ligt, ergens tussen Jill Scott en Corinne Bailey Rae. De lichte teleurstelling komt echter als er verder in dit nummer niets nieuws meer gebeurt, en als de volgende tracks vrijwel hetzelfde klinken als deze opener.
De sfeer die de plaat uitademt doet denken aan de verzamelaars van Hed Kandi, of aan de acid jazz beweging uit de jaren 90. Ayoe Angelica wisselt originals af met een enkele cover (Billie Holiday’s God Bless the Child, waar toch echt de ongeschreven regel voor bestaat dat deze niet mag worden gecoverd, en alleen gesampled als het resultaat is zoals Alex Gopher’s The Child), maar het gevoel is boven alles dat deze plaat het ene oor in en het andere oor uit gaat.
Er zal zeker een publiek zijn voor I’m Amazed. Angelica heeft een stem die het goed kan doen bij het grote publiek, en is een aantrekkelijke dame die op jazzfestivals vast wel de aandacht zou kunnen vasthouden. Mensen die echter op zoek zijn naar vernieuwing, spanning en afwisseling, kunnen deze plaat beter links laten liggen.
