Recensie: Fleet Foxes in Paradiso
Gepost door
1 July, 2009 
Daar stonden ze dan in een broeierig Paradiso: de Fleet Foxes. In de laatste anderhalf jaar uitgegroeid tot de lievelingetjes van de muziekkenner. Gelukkig doet de band niet aan sterallures of ander rocksterrengedrag. Integendeel, het optreden zat vol met rommelige onderbrekingen. Ook bij opkomst moest de band eerst nog even stemmen en overduidelijk zijn draai vinden. Toen echter de show echt begon met de vierstemmige zang van Sun Giant was het overduidelijk dat dit een bijzondere avond ging worden.
Veel was er niet veranderd in vergelijking met bijvoorbeeld de show die Fleet Foxes vorig jaar op Crossing Border gaf. Af en toe hoorde je dat de band in nummers op zoek was naar een geluid dat wellicht beter past bij hun sterrenstatus. Zo waren de drums af en toe een stuk steviger als op het album, klonken de keyboardpartijen dominanter in de mix of was er wat gitaarnoise. De hoofdmoot bleef echter bestaan uit het typische geluid van de band, dat op veel andere namen uit de muziekgeschiedenis lijkt, maar tegelijkertijd ook heel eigen is.
Zoals al eerder gezegd zat de show vol rommelige onderbrekingen met gitaren die gestemd moesten worden enzo, maar echt storend was dat niet echt. De bandleden gebruikten die pauzes om wat grapjes te maken over hun baarden of over huurfietsen en als het euvel verholpen was dan was de magie van de show al snel weer terug.
De hoogtepunten van het optreden waren de nummers die zanger Robin Pecknold solo deed. Er was toen goed te horen dat hij het genie van de band is, ook zonder meerstemmige zang zijn de nummers door het gitaarspel en de stem van Pecknold erg mooi. Alleen jammer dat hij ook het kunstje van zingen zonder microfoon en versterker wilde tonen. Ook zonder dat was de zaal stil. Nu moesten de mensen achterin en op het balkon erg moeite doen om het nummer goed te horen.
Conclusie: Fleet Foxes is niet alleen op plaat een unieke, prachtige band, maar ook live zijn ze indrukwekkend. We zijn benieuwd naar wat ze in de toekomst zullen gaan brengen.
Hieronder een filmpje van het concert, niet de beste kwaliteit, maar toch.
Related posts:
- Fleet Foxes naar Nederland Fleet Foxes komen weer naar ons land. Het veelal...
- Recensie: The Low Anthem – Oh My God, Charlie Darwin Vaste lezers van Mixed Grill weten al langer dat...
- Recensie: The XX Gisteravond speelde The XX in een lang van te...
- Recensie: The Low Anthem Met drie posts binnen een paar dagen over dezelfde...
- Recensie: Lollapalooza Terwijl de festivalgangers in Nederland zich opmaken voor Lowlands...
-
Tags: Fleet Foxes
Categorie: muziek, recensie
je kunt een bericht achterlaten, of trackback vanaf je eigen website.
July 1st, 2009 at 14:11
De Fleet Foxes verzopen in de hitte en slecht geluid. Teveel bas, teveel drums. De breekbare dromerigheid van de plaat was alleen terug te horen en de (bijna) accapella-achtiger samenzang.
July 1st, 2009 at 17:20
Met arevista ben ik het totaal oneens: Het geluid dat ze lieten horen is toch wat je zoekt in een live optreden? Anders kun je beter naar de cd luisteren. Ik vond het een briljant concert. Ik begrijp niet hoe een triviaal gegeven als een bas die eventjes rondzoemt of een paar minuten instrumenten stemmen (zie last fm discussie) voor iemand af kan doen aan de magie van de muziek. Ik ben helaas te jong om The Byrds ooit live te hebben mogen zien, maar Fleet Foxes heeft deze tekortkoming prima gecompenseerd gisteravond!
(goede recensie overigens)
July 1st, 2009 at 18:43
Haha.. misschien je oren eens laten uitspuiten dan… Ik zat bijna achterin de zaal op het eerste balkon en heb Pecknold duidelijk kunnen horen zonder versterker en microfoon. Ik vond juist door dit ‘kunstje’ te laten zien dat hij erg één met het publiek werd. Een kampvuurtje onbrak er nog maar net aan. Ik heb genoten!
July 1st, 2009 at 20:33
We stonden vooraan!
July 2nd, 2009 at 15:45
@gdp
Ben ook een groot voorstander van het gegeven dat een live concert nummers veel levendiger kan maken als op een album….
Ben het dan niet met je eens dat het geluid goed was. Om eerlijk te zijn heb ik me op het einde na bijna het hele concert staan verbazen en ergeren over het slechte geluid. Of dat vanuit de techniek of de band kwam laat ik dan maar even in het midden, maar vond het blikkerige gitaargeluid van Pecknold, alles overstemmende orgelgeluid en drum niet goed passen bij het naar mijn idee intiemere geluid dat ze op cd wel over wisten te brengen. Dit werd dan alleen maar meer in contrast gezet door die hele goede solo. Vond de sfeer niet overkomen en verbaasde mij dan ook een beetje
July 2nd, 2009 at 15:47
over de positieve reacties…..maar ieder zn eigen ding
July 3rd, 2009 at 08:06
Op woensdag 1 juli was ik in Paradiso voor een uitverkocht optreden van Fleet Foxes. Toen ik binnenkwam was de band Clientele aan het spelen en ik werd aangenaam verrast. Het deed denken aan Prefab Sprout en Luna. Mooi uitgewerkte songs en heel subtiel met mooi uitgesponnen gitaarwerk. Helaas heb ik maar 4 songs gehoord, maar ik ga hier absoluut alles van downloaden.
Mijn verwachtingen van Fleet Foxes waren niet erg hoog, omdat ik op Youtube een aantal liveregistraties had bekeken en dat was niet goed. Vriend van mij vertelde dat ze op Glastonbury ook niet overtuigend waren. Vanaf de eerste noten werd ik overdonderd door het fantastische warme geluid en loepzuiver. Het werd een indrukwekkend optreden en de zanger heeft een stem, die zonder versterking tot achterin de zaal helder en duidelijk te horen is. Ze speelden naast hun album ook nieuwe songs. Na elk nummer werden de gitaren weer uitgebreid gestemd, waardoor de vaart van het optreden er een beetje uit ging, maar deze jongens houden zich absoluut niet met vaart en efficiency bezig. Zij leven met hun hoofden in de begin jaren zeventig en keuvelen tussen de nummers door met het publiek. Ik betrap mij ook op het feit dat ik ongeduldig werd na zo’n break, maar ik ben ook een product van deze tijd.
Hoogtepunten waren “Quiet Houses” en de afsluiter “Blue Ridge Mountains”.
Opvallend was het warme geluid van de zoemende bas, die heel subtiel als warme deken mij omhelsde. Het geluid was uitgebalanceerd en zelden zo’n mooi geluid gehoord.
Ze veronschuldigde zich nog voor het feit dat ze handdoekjes nodig hadden voor het deppen van het zweet. Ze hebben namelijk een hekel aan bands met zweetbandjes aan de pols en het hoofd, zoals de band Motley Crue, die gekscherend door iemand uit het publiek werd geroepen.
Regelmatig werden mensen gesist door omstanders, die gewoon niet hun waffel kunnen houden. Ook een fenomeen van deze tijd, dat men naar een concert gaat en de muziek gebruikt als behang voor hun conversaties. Fleet Foxes, met lang haar en baard, is van een andere tijd en het lijkt alsof je naar een Youtubefilm kijkt van een optreden uit de beginjaren zeventig.